Το Εγκώμιο Της Βαρεμάρας

 Το Εγκώμιο Της Βαρεμάρας

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Λέγεται ότι περίπου το 10% των ανθρώπων υποφέρει από κατάθλιψη στη διάρκεια της ζωής του. Όμως πόσους ανθρώπους ξέρετε ή μπορείτε να φανταστείτε που να μην είπαν, ούτε μια φορά: «Βαριέμαι».

Σίγουρα το 100% του πληθυσμού θα νιώσει κάποια στιγμή της ζωής του βαρεμάρα.

Όμως δεν πρέπει να μιλάμε για βαρεμάρα, αλλά για βαρεμάρες, γιατί η ίδια η έννοια περιλαμβάνει μια πολλαπλότητα διαθέσεων και αισθημάτων.

Τι είναι η βαρεμάρα; Ένας απλοϊκός ορισμός: «Η βαρεμάρα εμφανίζεται όταν δεν μπορούμε να κάνουμε αυτό που θέλουμε να κάνουμε ή όταν πρέπει να κάνουμε κάτι που δεν θέλουμε να κάνουμε».

Όμως η ύψιστη μορφή βαρεμάρας είναι όταν δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα για το τι θέλουμε να κάνουμε και -κυρίως- όταν δεν θέλουμε να κάνουμε τίποτα, όταν αισθανόμαστε/πιστεύουμε ότι τίποτα δεν έχει σημασία να το κάνεις.

~~{}~~

Η βαρεμάρα δεν είναι γοητευτική όπως η μελαγχολία, που μπορεί να συνδεθεί με την ευαισθησία, τη σοφία, ακόμα και την ομορφιά.

Ένα μελαγχολικό άτομο μπορεί να φαίνεται γοητευτικό. Ένα βαριεστημένο όχι.

~~{}~~

Για τον Κίρκεργκορ η βαρεμάρα ήταν η γενεσιουργός αιτία του κόσμου, σαν να λέμε: Στην αρχή ήταν η βαρεμάρα.

«Οι θεοί βαριόνταν και γι” αυτό έφτιαξαν τα ανθρώπινα όντα. Ο Αδάμ βαριόταν να “ναι μόνος και γι” αυτό δημιουργήθηκε η Εύα. Από τότε η βαρεμάρα αυξάνεται τόσο όσο αυξάνει κι ο πληθυσμός.»

~~

Η βαρεμάρα ίσως να είναι η αιτία πολλών πραγμάτων.

«Τα πάντα ξεκινούν απ” τη βαρεμάρα», γράφει ο Ντοστογιέφκσι.

«Και τι δεν επινόησαν οι άνθρωποι επειδή βαριόνταν! Διαβάζουν από βαρεμάρα, παίζουν από βαρεμάρα και τελικά πεθαίνουν από βαρεμάρα», γράφει ο Μπίχνερ σε κάποια νουβέλα του.

Κι ο Μπέρτραντ Ράσελ:

«Η βαρεμάρα, ως παράγοντας της ανθρώπινης συμπεριφοράς έχει λάβει πολύ μικρότερη προσοχή απ” ό,τι της αξίζει. Έχει υπάρξει, πιστεύω, μια από τις μεγαλύτερες κινητήριες δυνάμεις καθ” όλη την ιστορική εποχή και σήμερα αυτό ισχύει περισσότερο από ποτέ.»

Γιατί σήμερα ισχύει περισσότερο από ποτέ;

~~{}~~

Η βαρεμάρα υπήρχε απ” την αρχή του κόσμου (ίσως και πιο πριν όπως γράφει ο Κίρκεγκορ), όμως δεν εμφανίζεται σε μείζονα βαθμό πριν την ρομαντική εποχή.

Πριν τον Ρομαντισμό ήταν ένα περιθωριακό φαινόμενο, άξιο μόνο για τους μοναχούς και τους ευγενείς.

Ο χωρικός του Μεσαίωνα πάσχιζε μονάχα να επιβιώσει από λιμούς και λοιμούς. Ήξερε ότι αυτή ήταν η μοίρα του.

Με την έλευση του Ρομαντισμού η βαρεμάρα εκδημοκρατίζεται.

Αυτό αποδεικνύεται και λεξιλογικά.

Η λέξη boredom εμφανίζεται στα αγγλικά μόλις το 1760. Η γερμανική λέξη langeweill δύο δεκαετίες νωρίτερα. Οι Δανοί ήταν πιο γρήγοροι (ίσως βαριόνταν περισσότερο, άλλωστε ο Κίρκεγκορ, ο θεωρητικός της βαρεμάρας ήταν Δανός). Η λέξηkedsomhed καταγράφεται για πρώτη φορά στα χειρόγραφα λεξικά του Ματίας Μοζ (1647 – 1719).

~~{}~~

Στα ελληνικά υπήρχαν απ” τα αρχαία χρόνια η πλήξη, η ανία και η ακηδία. Η τελευταία ήταν ηθική αρρώστια, θανάσιμη, για τους μοναχούς, που αισθάνονταν βαρεμάρα για τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και τον Θεό.

Η γαλλική λέξη ennui και η ιταλική noia, συνδέονται πιθανότατα με την ανία.

Στα αγγλικά υπάρχει και το spleen.

(Οι λέξεις ennui και spleen φέρνουν αβίαστα στο μυαλό τον Μποντλέρ και τον Πόε, που βαριούνταν θανάσιμα. Αυτοί ίσως κάνουν παρέα με τον δικό μας ποιητή της βαρεμάρας, τον Καρυωτάκη, σε μια απόλυτα βαρετή Κόλαση, που θα επιλέχτηκε ως τιμωρία.)

Δεν γνωρίζω πότε ξεκίνησε να χρησιμοποιείται οι λέξεις βαρεμάρα και βαριέμαι, όμως πλέον είναι απ” τις πιο αγαπητές λέξεις των Ελλήνων.

~~{}~~

Η βαρεμάρα εκδημοκρατίστηκε με τον Ρομαντισμό γιατί τότε ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, άρχισε να βλέπει τον εαυτό του ως κάτι ιδιαίτερο και να προσβλέπει στην ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ.

Ο Ρομαντικός κι ακόμα περισσότερο ο Νεωτερικός Άνθρωπος, θέλει πάντα να ζήσει κάτι περισσότερο, κάτι παραπάνω, και κυρίως χρειάζεται ένα νόημα για να ζει, δεν του αρκεί να επιβιώνει.

Το νόημα έχει σχέση με τον τρόπο που καταλαβαίνουμε τη ζωή συνολικά.

Αν, για παράδειγμα, είσαι ένθερμος χριστιανός, τότε το νόημα είναι η ζωή εν θεώ. Αν είσαι αναρχικός τότε είναι η αναρχία (ρε κουφάλες). Κι αν είσαι συγγραφέας είναι η συγγραφή.

~~

Τα ανθρώπινα όντα είναι εθισμένα στην ύπαρξη νοήματος. Και στη σύγχρονη εποχή, ο Νεωτερικός Άνθρωπος, βρίσκεται συχνά χωρίς να έχει κάποιο νόημα.

Η έλλειψη νοήματος είναι βαρετή. Και η βαρεμάρα μπορεί να περιγραφεί σαν ένα ακυρωμένο νόημα: Ο Θεός πέθανε, ο Μάρξ πέθανε, κι εγώ τώρα τελευταία δεν αισθάνομαι πολύ καλά.

Η κενότητα χρόνου στη βαρεμάρα δεν είναι μια κενότητα δράσης, πληροφορίας, αφού πάντα υπάρχει κάτι να κάνουμε ή ν” ακούσουμε/δούμε/διαβάσουμε. Είναι κενότητα νοήματος.

Όπως γράφει ο Πεσσόα στο Βιβλίο της Ανησυχίας: «Η πλήξη δεν είναι η αρρώστια τού να βαριέσαι γιατί δεν έχεις τίποτα να κάνεις, αλλά η πιο σοβαρή αρρώστια τού να νιώθεις ότι δεν υπάρχει τίποτα που ν” αξίζει τον κόπο.»

~~{}~~

Αν η βαρεμάρα είναι η απουσία νοήματος, τότε η παγκόσμια βαρεμάρα διαρκώς αυξάνεται, επειδή έχει εξαφανιστεί το συνολικό νόημα.

Οι άνθρωποι φαίνεται ότι δεν μπορούν πλέον ν” αντέξουν τον εαυτό τους, τον άδειο χρόνο, τη μοναξιά, τη βαρεμάρα.

Ο πιο υπερδραστήριος από μας είναι ακριβώς εκείνος που είναι πιο ευαίσθητος στη βαρεμάρα, ουσιαστικά εκείνος που δεν αντέχει ούτε λεπτό με τον εαυτό του, χωρίς παρέα, χωρίς τηλεόραση, χωρίς δουλειά, χωρίς «κάτι-να-κάνω».

Φοβού τους πολυάσχολους.

~~

Η βαρεμάρα δεν συνδέεται με τις πραγματικές ανάγκες, οι οποίες θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν πολύ εύκολα, αλλά με την επιθυμία για «αισθητηριακά ερεθίσματα», τα οποία αναπληρώνουν την έλλειψη νοήματος.

Όμως κάθε ερέθισμα ενέχει την ανοχή σε αυτό (όπως συμβαίνει με κάθε εθιστική ουσία).

Η ίδια δόση ερεθίσματος δεν σου είναι αρκετή μετά από λίγο. Χρειάζεσαι κάτι παραπάνω για να μην βαριέσαι. Έτσι καταλήγεις να σκαρφαλώνεις στο Έβερεστ, ενώ οι αυτόχθονες Θιβετιανοί αναρωτιούνται για ποιο λόγο ριψοκινδυνεύεις τη ζωή σου.

~~

Αν δεν επιζητάς το περισσότερο, τότε θα ζητήσεις το καινούριο (όπως λέει το κλισέ «ν” αλλάξεις παραστάσεις»).

Όμως κι αυτή η διαρκής αναζήτηση του καινούριου καταντάει βαρετή τελικά, αφού όπως γράφει και το Βιβλίο της Βαρεμάρας, ο Εκκλησιαστής: «Ουδέν καινόν υπό τον ήλιον». Ή, ο Ρασούλης: «Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν».

~~

Οι γέροι και οι μεσήλικες βολεύονται πιο εύκολα με την ασφάλεια της ρουτίνας, βολεύονται στη βαρεμάρα. Όμως δεν είναι το ίδιο με τους νέους.

Ο νέος πρέπει να κάνει κάτι ενδιαφέρον. Προσοχή! Όχι σημαντικό. Αρκεί να είναι ενδιαφέρον, αρκεί να είναι μια ενδιαφέρουσα πληροφορία.

Ο καταιγισμός πληροφοριών στο διαδίκτυο εξυπηρετεί ακριβώς αυτή τη λειτουργία: Φαίνεται να σκοτώνει τη βαρεμάρα.

Όμως στην πραγματικότητα την αυξάνει, αφού μετά το πέρας της παρακολούθησης άσκοπων πληροφοριών, τίποτα δεν σου μένει, και -κυρίως- δεν έχεις πλησιάσει/δημιουργήσει κάποιο νόημα.

Γιατί η πληροφορία δεν έχει νόημα.

~~{}~~

Από τη στιγμή που γεννιέται ο Νεωτερικός Άνθρωπος (κυρίως ο δυτικός, που έχει λύσει τα βασικά προβλήματα επιβίωσης), κατακλύζεται από ερεθίσματα, για να μη βαριέται.

Τα μωρά πρέπει πριν ακόμα καταφέρουν να εστιάσουν το βλέμμα τους να περικυκλωθούν από παιχνίδια.

Τα παιδιά δεν μένουν στιγμή μόνα τους, χωρίς κάτι να κάνουν, γιατί τα πολλά ερεθίσματα θα τα κάνουν πιο έξυπνα, πιο κοινωνικά, πιο ικανά.

Κι όμως, η βαρεμάρα είναι εξόχως δημιουργική και τα παιδιά θα πρέπει να μεγαλώνουν με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν, να αντέχουν να βαριούνται.

«Αυτός που οχυρώνεται εντελώς απέναντι στη βαρεμάρα, οχυρώνεται επίσης απέναντι στον εαυτό του», γράφει ο Νίτσε.

Η βαρεμάρα τροφοδοτεί τον στοχασμό και τον αναστοχασμό, αφού όποιος βαριέται συνήθως αναρωτιέται και γιατί του συμβαίνει, οπότε εξελίσσεται.

Χωρίς την ικανότητα ν” αντέξει κανείς έναν συγκεκριμένο βαθμό βαρεμάρας θα ζήσει μια δυστυχισμένη ζωή, αφού θα πρέπει να βιώνει τη ζωή ως μια συνεχή φυγή απ” τη βαρεμάρα. Ο αυτοσκοπός, το νόημα, θα είναι η αποφυγή της βαρεμάρας.

Υπάρχουν στατιστικά στοιχεία που συνδέουν τη βαρεμάρα με τη χρήση ουσιών, το αλκοόλ, το κάπνισμα, την πολυφαγία, την ερωτική ασυδοσία, τον βανδαλισμό, την επιθετικότητα, την αυτοκτονία, την επικίνδυνη συμπεριφορά.

~~{}~~

Παραδόξως ή όχι, το εγωκεντρικό άτομο που έμαθε να μη βαριέται, είναι πιο μοναχικό από εκείνο που αποδέχεται τη μοναξιά και τη βαρεμάρα, αφού το πρώτο είναι πάντα περικυκλωμένο από καθρέφτες, ενώ ο μοναχικός άνθρωπος μπορεί να έναν χώρο για τους άλλους που να είναι αυθεντικός.

Ακόμα κι αν βαριούνται παρέα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Read More

ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ

    • Βρίσκεσαι σε άλλον πλανήτη ,κανείς δεν καταλαβαίνει τι περνάς,δεν έχεις ξανανιώσει έτσι και το σοκ της πτώσης είναι τραυματικό,όμως και άλλοι έχουν βρεθεί στην ίδια θέση,δε είσαι μόνος΄….

    • Αν σου περνάν απτό μυαλό σκέψεις αυτοκτονίας,σκέψου ότι δεν γίνεται να πέσεις πιο χαμηλά..

από αυτό το σημείο μόνο ψηλά μπορείς να πας..δεν υπάρχει χαμηλότερο..

    • Μισείς τον εαυτό σου.Αυτό συμβαίνει γιατί είσαι ευαίσθητος και λόγω της αρρώστειας.Αν όλοι σκέφτονταν τόσο πολύ όσο εσύ όλοι θα έβρισκαν λόγο να τον μισούν..οι άνθρωποι μερικές φορές είμαστε απολύτως καθίκια μερικές φορές όμως είμαστε απολύτως υπέροχοι

    • Λοιπόν τι έγινε αν σου βάλανε μια ετικέτα?καταθλιπτικός ,και όλα τα συνάμα ψυχολογικά που χαρακτηρίζουν την αρρώστια?Καθένας μας θα είχε μια ετικέτα αν πήγαινε στο σωστό επαγγελματία..

    • Το συναίσθημα που νοιώθεις ότι όλα θα χειροτερέψουν...είναι απλά ένα σύμπτωμα…

    • Το μυαλό σου βρίσκεται σε ένα τυφώνα άσχημων σκέψεων..αγνόησε το και περίμενε να κοπάσει η ένταση του τυφώνα..

    • Αγνόησε το στίγμα….ναι υπάρχει..και είναι πολύ άσχημο σα κάποιον ναρκομανή…

Υπάρχει και η πεποίθηση ότι η κατάθλιψη είναι αδυναμία η ελλάτωμα..αγνόησε τα...στην πραγματικότητα έχεις ζήσει καταστάσεις που θέλέι πολύ δύναμη και είσαι πολύ δυνατός…

    • Τίποτα δεν διαρκει για πάντα..ο πόνος σου φωνάζει πως θα διαρκέσει αλλά είναι ψέμα..αγνόησε τον..είναι ένα χρέος που θα πληρωθεί με τον καιρό

    • Το μυαλό σου είναι ένας γαλαξίας,στον γαλαξία υπάρχει περισσότερο σκοτάδι αποτι φως..το φως όμως είναι που δίνει την αξία και εξυψώνει...περίμενε...ο χρόνος είναι χώρος.κινεισαι σε αυτόν και θα συναντήσεις και τα αστέρια

    • Μια μέρα θα ξαναέρθει η χαρά ,θα χύσεις δάκρυα ευφορίας για το πόνο που πέρασες,θα σταθείς στη κορυφή ενός βουνού χωρίς να φοβάσαι η να θες να πέσεις…,και θα ξαναχαρείς τη ζωή και όσα αγαπούσες η νέα πράγματα...Εχεις κολλήσει για λίγο αλλά ο κόσμος θα συνεχίσει να υπάρχει .Η ζωή το αξιζει.Κρατήσου από αυτό

(απο το ομοτιτλο βιβλιο του ματ χειγκ)

THE CROW..

Read More

Ποιο είναι το επόμενο εκτελέσιμο βήμα σου;

Αυθαίρετες προϋποθέσεις

Μίλησα στο προηγούμενό μου άρθρο για “αυθαίρετες” προϋποθέσεις”. Προϋποθέσεις δηλαδή που βάζουμε στον εαυτό μας από μόνοι μας, χωρίς απαραίτητα για να ισχύουν, ώστε απλά να νοιώσουμε καλύτερα. Λειτουργούν, δηλαδή, σαν αμυντικός μηχανισμός που θα μας κερδίσει λίγο χρόνο, μέχρι το αναπόφευκτο: να χρειαστεί να δράσουμε. Και έτσι ξεκινάει το “σύνδρομο της Δευτέρας“.

“Απο Δευτέρα θα εφαρμόσω αυτές τις πολύ ωραίες ιδέες που άκουσα/διάβασα.”

“Από Δευτέρα ξεκινάω δίαιτα.”

“Απο Δευτέρα θα είμαι αλλιώς.”

Είμαι σίγουρος ότι μπορείς να διακρίνεις το στοιχείο της Αναβλητικότητας, έτσι;

Πόσοι από εμάς για παράδειγμα λέμε να ξεκινήσουμε γυμναστική.. Από δευτέρα, θα ξεκινήσω γυμναστήριο, προπονητή κλπ. Οκ, άσε το τι θα κάνεις τη δευτέρα, και κάνε 5 έλξεις ή 5 κάμψεις ή τρέξε 30 δευτερόλεπτα, ΤΩΡΑ. Δεν έχει σημασία τι ΘΑ κάνεις, έχει μόνο το τι ΚΑΝΕΙΣ.

Αλλά όόόχι, εμείς είμαστε για μεγάλα πράγματα. Θέλουμε 1-2 ώρες άσκηση κάθε μέρα, με 500 επαναλήψεις, τρέξιμο και δεν ξέρω τι άλλο. Αλλά ούτε τα απλά μικρά δεν κάνουμε.

Επόμενο εκτελέσιμο βήμα (ΕΕΒ)

Ωραία τα μεγάλα όνειρα και οι στόχοι, αλλά όταν είναι ώρα να δράσεις, δεν μπορείς να τα κάνεις τίποτα. Αυτά είναι μόνο μια πυξίδα, που σου δείχνει το δρόμο, και εάν όντως τα θες πραγματικά, σε φορτίζουν με ενέργεια. Όμως τα μόνα που μπορείς να κάνεις είναι τα μικρά, επόμενα, εκτελέσιμα βηματάκια.

Βλέπεις, οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να κάνουν αλλαγές, ή να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, γιατί πιστεύουν ότι είναι μεγάλη δέσμευση, και θα πάρει πολύ δουλειά, κόπο, προσπάθεια και χρόνο. Τα βλέπουν σαν κάτι ΤΕΡΑΣΤΙΟ, και επομένως, λογικό είναι να θεωρούν ότι θέλουν και τεράστια βήματα για να επιτευχθούν. 

“Απλός άνθρωπος είμαι, ας έρθουμε στην πραγματικότητα, δεν μπορώ να κάνω τεράστια βήματα. Δεν μπορώ να κάνω τεράστιες αλλαγές. Δεν είναι αυτά για μένα. Και να το δοκίμαζα να το κάνω, δεν νομίζω να το πετύχαινα.. Και εκτός αυτού, δεν έχω χρόνο”. Ποιο χρόνο μωρέ δεν έχεις, τα 5 λεπτά;

Δεν βλέπουν, ότι το μέγεθος τους ξεγελά. Ο οποιοσδήποτε πραγματοποίησε το οποιοδήποτε όνειρό του, ήταν και αυτός απλός άνθρωπος, σαν και σένα και μένα. Δεν έκανε μεγάλες πράξεις. Και αυτός 24 ώρες μέσα στην ημέρα του είχε.

Βασικά, δεν πιστεύω ότι υπάρχουν μεγάλες πράξεις. Μεγάλες σε σχέση με τι; Όλες οι πράξεις που μπορούμε να κάνουμε, μικρές είναι. Απλά, στο αντίκτυπο που έχουν, διαφέρουν.

Ίσως τότε το πρόβλημά μας να είναι όντως ο χρόνος έτσι; Τις περισσότερες φορές όπως λέει ο Ρόμπινς “υπερτιμούμε τι μπορούμε να κάνουμε μέσα σε μια μέρα, όμως υποτιμούμε ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ το τι μπορούμε να κάνουμε μέσα σε ένα χρόνο”.

Δεν είναι το μέγεθος των βημάτων μας που θα κάνει τη διαφορά. Είναι το ΠΟΣΑ βήματα θα κάνουμε. Μαζεμένα, εις βάθος χρόνου, ακόμα και μικρά απλά πραγματάκια, φέρνουν τόσο μεγάλες αλλαγές, που είναι αρκετές για να αφήσουν τον οποιονδήποτε άναυδο. Και πάλι φέρνω για παράδειγμα την άσκηση γιατί είναι πολύ ευκολονόητα, και γιατί είναι μια συνήθεια που λείπει από τόσους ανθρώπους. Κάνε 5 κάμψεις κάθε μέρα για 1 μήνα, 2 μήνες, ή και 6 μήνες, και πες μου τη διαφορά. Κάνε κάτι μικρό για μεγάλο διάστημα, καθημερινά, και θα δεις αποτελέσματα πολύ μεγαλύτερα από το να μην έκανες τίποτα.

Αναλωνόμαστε τόσο πολύ στην “τελειότητα”, που ξεχνάμε ότι τα πάντα έχουν να κάνουν με το τελικό αποτέλεσμα, και τα μικρά επόμενα βηματάκια είναι τα μόνα που θα σε φέρουν πιο κοντά στα επιθυμητά αποτελέσματα. Αντίστοιχα κάνε κάτι μικρό με αρνητικό αντίκτυπο, και πες μου τη διαφορά σε 1 μήνα, ή σε 1 χρόνο.

Κάνε μια λίστα με μικρά επόμενα εκτελέσιμα βήματα (ΕΕΒ)

Κάτσε γράψε μια λίστα με τα μικρά ΕΕΒ, και ξεκίνα να κάνεις μερικά κάθε μέρα. Εάν σου φαίνονται μεγάλα, τότε σπάσε τα ακόμα περισσότερο σε μικρότερα βήματα. Μέχρι να σου φαίνονται όλα άμεσα επιτεύξιμα. Ο κάθε τεράστιος στόχος μπορεί να σπάσει σε αρκετά μικρά ΕΕΒ που να σε οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια εκεί που θες.

Γράψε επιτόπου μια λίστα με 5 μικρά επόμενα εκτελέσιμα βήματα που μπορείς να κάνεις μέσα στα επόμενα 5 λεπτά, και κάν’ τα.

Κάθε μέρα κάνε έστω 1% πρόοδο – η Τέχνη του Καϊζέν

Οι Ιάπωνες έχουν λέξη για αυτό. Λέγεται Kaizen. Παραθέτω την Wikipedia:

“Το Kaizen υιοθετήθηκε πρώτα από πολλές Ιαπωνέζικες επιχειρήσεις μετά τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, επηρεασμένη εν μέρει από Αμερικανούς δασκάλους διαχείρισης επιχειρήσεων και ποιότητας που επισκέφθηκαν τη χώρα. Από τότε διαδόθηκε σε όλον τον κόσμο και πλέον εφαρμόζεται και σε περιβάλλοντα εκτός των επιχειρήσεων και της παραγωγικότητας.” Μία από τις επιχειρήσεις που χρησιμοποίησαν αυτή τη φιλοσοφία στην καθημερινότητά τους ήταν η Toyota, η οποία από αφανής έγινε αυτή που έγινε σήμερα.

Βλέπεις, όταν κάνεις μικρές βελτιώσεις, έστω και του 1%, σε μερικές μέρες συσσωρεύεται, και συνεχίσεις να πορεύεσαι σε αυτή την 1% αλλαγή πορείας, σε 100 μέρες έχεις 100% βελτίωση, ή σε 360 μέρες, 360% βελτίωση.

Η Σταθερότητα είναι σημαντικότερη της Έντασης

Αυτό που ελπίζω να κατάλαβες από τα παραπάνω είναι ότι πραγματικά, το να κάνεις σταθερά κάτι, και ας είναι μικρό, θα επιφέρει ΠΟΛΎ μεγαλύτερες αλλαγές απ’ότι το να έκανες κάτι μεγαλύτερο αλλά μια φορά.  Το να πας μια φορά για τρέξιμο και να τρέχεις επί 30 λεπτά από εκεί που δεν έτρεχες καθόλου, πιο πολύ κακό θα σου κάνει, παρά καλό, και σου προκαλέσει τόσο πόνο, σωματικό και συναισθηματικό, που δεν πρόκειται να το ξανακάνεις.

Αλλά το να τρέχεις 1 λεπτό την ημέρα, και να το διατηρήσεις για 1 μήνα ή και παραπάνω, μπορεί να σου αλλάξει όλη τη ζωή.

Οι μικρές καθημερινές βελτιώσεις, εις βάθος χρόνου, θα σου επιφέρουν μαγικά αποτελέσματα.

Εάν άδειασε το ντεπόζιτό σου, κάνε μια στάση να το ξαναγεμίσεις με καύσιμα.

Σε προηγούμενα άρθρα της σειράς “τα 6 μυστήρια βήματα της μεταμόρφωσης”, μιλάω για το καύσιμο που έχουμε όλοι μας ως άνθρωποι που είναι τα συναισθήματά μας. Αυτά είναι που μας παρακινούν να πάρουμε την οποιαδήποτε απόφαση, είτε τη θεωρούμε λογική είτε όχι.

Εάν δεν αισθάνεσαι αρκετά δυνατός/ή ή να έχεις αρκετή δύναμη μέσα σου για να κάνεις το οτιδήποτε, τότε μάλλον έχει αδειάσει το ντεπόζιτό σου, και χρειάζεσαι γέμισμα ΑΜΕΣΑ. Σήκω, πιες νερό, και χοροπήδα λίγο, κάνε λίγο σκοινάκι. Ή βάλε το πρώτο τραγούδι που σου έρχεται στο μυαλό.  Ξεκίνα να κινείσαι με περισσότερη ένταση και ταχύτητα. Βάλε πάθος σε αυτό που κάνεις. Κάτσε πιο μεγαλοπρεπώς στην καρέκλα και χαμογέλα. Κάνε κάτι για να γεμίσεις λίγο τις μπαταρίες σου όσο πιο γρήγορα μπορείς. Και βούτα στο ΕΕΒ (επόμενο εκτελέσιμο βήμα).

Η Αποφασιστικότητα και η Σιγουριά είναι Συναισθήματα Δύναμης

Δύο απ’τα πιο ισχυρά συναισθήματα ενδυνάμωσης που υπάρχουν, είναι το συναίσθημα της αποφασιστικότητας και της σιγουριάς. Και είναι συναισθήματα που τα καλλιεργούμε μέσα μας, όσο πιο συχνά ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ να τα νιώσουμε. Στο οτιδήποτε κάνεις μπορείς να βάλεις σιγουριά.

Πολλές φορές λέμε ότι κάποιος έχει χαμηλή αυτοπεποίθηση. Δηλαδή μήπως έχει αυτοπεποίθηση για το ότι δεν έχει αυτοπεποίθηση και δεν το έχει καταλάβει;

Δεν είναι αν το έχεις ή όχι. Και δεν χρειάζεται πάντα τα νούμερα και οι πιθανότητες να είναι υπέρ σου. Τις περισσότερες φορές που έγινε κάτι αξιόλογο, ήταν όταν ένας άνθρωπος κέρδισε τις πιθανότητες. Και αυτό έγινε γιατί ήταν σίγουρος για αυτό που έκανε. Δεν ήταν σίγουρος βάσει πιθανοτήτων. Ήταν σίγουρος, γιατί επέλεξε να είναι. Είναι μια επιλογή. Εάν θα επιτρέψεις στις πιθανότητες να σου λένε τι μπορείς να κάνεις και τι όχι, τότε μεμιάς επιλέγεις σε πιο μέρος των πιθανοτήτων θα είσαι.

Εάν είναι να είσαι σίγουρος για κάτι, τότε είναι καλύτερο είναι να είσαι σίγουρος προς το μέρος που θες να πας. Ναι, μπορεί και να κάνεις και λάθος. Και ναι, μπορεί και όντως να μην είναι εφικτό. Όμως χωρίς να είσαι σίγουρος, δεν πρόκειται να το καταφέρεις ούτως ή άλλως.

Τα 2 βατραχάκια στο αφρόγαλο…

Εδώ σου προτείνω να δεις την παραπάνω ιστοριούλα που έβγαλα σε βίντεο… Θα σε κάνει να καταλάβεις καλύτερα αυτό που λέω, και θα σε προβληματίσει περισσότερο.

Ξεκίνα λοιπόν να καλλιεργείς την αποφασιστικότητα και τη σιγουριά μέσα στη μέρα σου. Περπάτα με σιγουριά. Διάβασε με αποφασιστικότητα. Μίλα με σιγουριά. Αυτά τα συναισθήματα είναι που θα σου δώσουν περισσότερη ψυχική δύναμη όσο περισσότερο τα εκπαιδεύεις.

“Θετικές αμφιβολίες”

Θα μπορέσεις να τα νιώσεις όλο και πιο δυνατά, όλο και πιο αληθινά, όταν αρχίσεις να παίζεις με τις “θετικές αμφιβολίες”. Πολλοί όταν σκέφτονται κάτι -ίσως και ανέφικτο- να γίνει, ξεκινάνε να κάνουν μια λίστα στο μυαλό τους με όλους τους λόγους γιατί αυτό είναι ανέφικτο. “Και άμα συμβεί αυτό; Και άμα συμβεί και το άλλο; Τι και αν τα αστέρια δεν είναι ευθυγραμμισμένα και ο γείτονας άλλαξε σαμπουάν; Τότε εγώ τι θα κάνω;;;”

Αυτό που σου προτείνω είναι το αντίθετο: Ξεκίνα με το “τι και εάν ήταν εφικτά; τι και αν ήταν δυνατόν να γίνουν; Τι και εάν όντως μπορούσαν να γίνουν; Τι και εάν ΕΙΝΑΙ εφικτά;”

Επανέλαβέ το μερικές φορές, καθώς σκέφτεσαι αυτό που μέχρι πριν από λίγο σκεφτόσουν ότι δεν μπορεί να γίνει. Όσο περισσότερο παίζεις με την ιδέα ότι είναι εφικτό, τόσο πιο πραγματοποιήσιμο σου φαίνεται. Είναι ένας πολύ ισχυρός τρόπος να πιστέψεις πραγματικά σε αυτό που θες να κάνεις, καλλιεργώντας σιγά σιγά τη σιγουριά.

Βλέπεις ότι το μυαλό σου ξαναρχίζει τα “ναι, αλλά….. δεν το έχω ξανακάνει, και δεν έχω τον χρόνο, κλπ κλπ κλπ”. Δεν πειράζει. Συνέχισε, “ναι, αλλά, εάν ήταν εφικτό; εάν μπορούσε να γίνει;” Και συνέχισε να παίζεις με αυτή τη σκέψη.

Τέλος, πίστεψε το παρακάτω, και επανέλαβέ το κάθε φορά που βρίσκεσαι σε μια δύσκολη κατάσταση και δεν είσαι σίγουρος για τον εαυτό σου:

“Πάντα υπάρχει κάποιος τρόπος αν είσαι αρκετά αφοσιωμένος και αποφασισμένος”

Read More

Αποφάσισε και ξεκίνα με δύναμη

“Ό,τι θες να κάνεις, ή ονειρεύεσαι ότι μπορείς, ξεκίνα. Η τόλμη έχει ιδιοφυΐα, δύναμη και μαγεία μέσα της.”

~Johann Wolfgang von Goethe~

Όλοι μας πάσχουμε από αναβλητικότητα, και αυτό είναι γεγονός.

Και το ξέρω εκ πείρας, διαφορετικά δεν θα είχε αργήσει τόσο πολύ να ανεβεί αυτό το άρθρο, καθώς και πολλά άλλα. ^^

Σε συνέχεια των προηγούμενών μου άρθρων στα “6 Βήματα της Μεταμόρφωσης”, αυτό είναι το τελευταίο βήμα και στοιχείο που πρέπει να ξέρεις.

Αλλά είναι η αρχή της οποιασδήποτε πορείας.

Έχεις αποφασίσει που θες να πας, ξέρεις πώς να εφοδιαστείς με (συναισθηματικά) καύσιμα, γνωρίζεις ποιοι είναι οι δείκτες ότι έχεις αδειάσει, έχεις φτιάξει το χάρτη σου (σωστές, επιλεγμένες πεποιθήσεις), και τώρα πρέπει να πάρεις μια απόφαση.

Ποιο θα είναι το επόμενό σου βήμα;

Όμως προτού κάνεις αυτό το βήμα, θα πρέπει να δεις το παρακάτω, γιατί παραμονεύει ένας κίνδυνος:

Αυθαίρετες Προϋποθέσεις:

Ο εαυτός μας είναι ο χειρότερός μας εχθρός. Γιατί;

Γιατί μας εφοδιάζει συνεχώς με ψεύτικες προϋποθέσεις για ό,τι και να θέλουμε να κάνουμε:

Όταν θα πάρω το πτυχίο, τότε μόνο θα μπορώ να κάνω το Χ ή Ψ.

Όταν βγω στη σύνταξη, τότε μόνο θα μπορώ να ταξιδέψω περισσότερο.

Όταν βρω τη Χ κοπέλα ή αγόρι, τότε θα αρχίσω να κάνω εκείνο και το παρ’άλλο.

Όταν μετακομίσω μόνος μου, τότε θα είμαι πιο ελεύθερος να κάνω αυτά που θέλω.

Από Δευτέρα, αρχίζω δίαιτα.

Από Δευτέρα θα αρχίσω να γυμνάζομαι.

Όταν γίνω 201 κιλά, τότε θα σταματήσω να τρώω σουβλάκια και γλυκά κάθε μέρα και θα ενδιαφερθώ για την υγεία μου.

Όταν διαβάσω 2398 βιβλία επί του θέματος, τότε θα αρχίσω να τα βάζω σε εφαρμογή.

Όταν βρω χορηγούς, τότε θα ξεκινήσω εκείνη την τεράστια επιχείρηση που θέλω.

Όταν ξεκινήσουν να με υποστηρίζουν οι άλλοι, τότε θα ξεκινήσω και εγώ να τους συμπεριφέρομαι καλύτερα.

Πόσα τέτοια ακούμε κάθε μέρα;

Ακόμα και τον εαυτό μας να τα λέει;

Όλα αυτά ονομάζονται Αυθαίρετες Προϋποθέσεις.

1. Είναι τελείως αυθαίρετα (δηλαδή τα έχουμε βγάλει απ’το μυαλό μας ή μας τα έχει πει κάποιος που επίσης δεν είχε ιδέα για τι μιλάει)

2. Είναι προϋποθέσεις στο μυαλό μας, δηλαδή θα πρέπει ΠΡΩΤΑ να γίνουν αυτά, και μετά εκείνα που πραγματικά θέλουμε.

3. Δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα και τις περισσότερες φορές δεν είναι “αναγκαίες” προϋποθέσεις, αλλά εμείς τις αισθανόμαστε έτσι.

Ποιος σου είπε ότι θα πρέπει πρώτα να έρθει Δευτέρα για να ξεκινήσεις να χάνεις κιλά; Ή το νέο σου project;

(στην πρώτη περίπτωση σου συνιστώ τον Φώτη Χατζινικολάου και τον Ανδρέα Ζουρδό,

και στη δεύτερη τον Ηλία Τσαγκλή και τον Roberto Zanon).

Αν όντως το θες, τότε ξεκινάς ΤΩΡΑ να κάνεις κάτι γι’αυτό.

Αν όχι, άστο τότε, γιατί και τη Δευτέρα κάτι ανάλογο θα προκύψει.

Ή είναι διακαής (που σε καίει) επιθυμία/στόχος ή όχι.

Οι αυθαίρετες προϋποθέσεις είναι άλλο ένα ωραίο όπλο του εσωτερικού μας σαμποτέρ.

Ξέρεις, αυτού του τετράχρονου παιδιού που κουβαλάμε μέσα μας και φοβάται την αλλαγή και το καινούριο.

Αυτού που προσπαθεί να μας αποτρέψει να κάνουμε το οτιδήποτε που μπορεί να επιφέρει αλλαγή στο ποιοι νομίζουμε πως είμαστε και τι αποτελέσματα έχουμε.

Αντίδοτο:

Ξεκίνα να πιάνεις τον εαυτό σου κάθε φορά που λέει κάτι τέτοιο, για αρχή.

Και στη συνέχεια πάρε μια απόφαση που θα σου γλιτώσει πολύ πόνο, χρόνο και εγκεφαλική ενέργεια (brain power):

Ή θα συνεχίσεις να κάνεις τα ίδια, ή ξεκινάς από ΤΩΡΑ.

Αυτή είναι η σωστή νοοτροπία που θέλω να σου περάσω.

Δεν υπάρχει ούτε μέλλον, ούτε παρελθόν, ούτε από Δευτέρα, ούτε από τον άλλο μήνα.

Όλα είναι δημιουργήματα του νου μας.

Υπάρχει μόνο μια στιγμή στην οποία μπορείς να κάνεις κάτι, και αυτή είναι το Τώρα.

Ποτέ κανένας δεν μπόρεσε να δράσει στο παρελθόν ή στο μέλλον. Όλα παίζονται στο τώρα. Τώρα. Και τώρα.

Θέλω να κόψω το τσιγάρο και το έχω στο χέρι μου; Δεν υπάρχει από Δευτέρα. Ή συνεχίζω το κάπνισμα (από δική μου απόφαση), ή το πετάω επιτόπου.

Θέλω να ξεκινήσω γυμναστική; Δεν υπάρχει “από αύριο” ή κάτι τέτοιο. Ή δεν ξεκινάω (από δική μου απόφαση), ή πέφτω επιτόπου στο πάτωμα και ξεκινάω να παίρνω κάμψεις.

Θέλω να διαβάσω για τις εξετάσεις; Δεν υπάρχει “από την άλλη βδομάδα”. Ή επιλέγω να μην διαβάσω τώρα, και να απολαύσω αυτό που κάνω χωρίς ενοχές, ή ξεκινάω επιτόπου το διάβασμα.

Κάνε κάτι με όλη σου την καρδιά, ή μην το κάνεις καθόλου γιατί έτσι ζημιώνεις πολύ και τον εαυτό σου, και τους γύρω σου.

Σπαταλάς τον χρόνο σου που είναι εξ’ορισμού μετρημένος, και την υπερπολύτιμη ζωτική σου ενέργεια.

Σπαταλάς επίσης το χρόνο όλων των γύρω σου ΚΑΙ την υπόληψή σου (reputation) κάθε φορά που λες ότι θα κάνεις κάτι και δεν το κάνεις.

“Ονειρέψου μεγάλα πράγματα, αλλά ξεκίνα από τα μικρά, και ξεκίνα Τώρα.”

~Robin Sharma, συγγραφέας των “ο Μοναχός που πούλησε τη Ferrari του” και “Ηγέτης Δίχως Τίτλο”~

Δες μια στιγμή αυτό το σύντομο βιντεάκι του Derek Sivers (δεν το βρήκα στα ελληνικά, αλλά είναι απλό, μικρό και σύντομο – 3 λεπτά):

Το περιγράφει τόσο όμορφα.

Θες να καταφέρεις κάτι μεγάλο;

Μην περιμένεις να σου εμφανιστεί η σούπερ ευκαιρία για να ξεκινήσεις, γιατί τότε θα είναι ήδη αργά και θα σε προσπεράσει.

Ξεκίνα τώρα με αυτά που έχεις, ώστε όταν εμφανιστεί η ευκαιρία να είσαι ήδη έτοιμος και να επιλέξει εσένα.

Μην περιμένεις τη χορηγία πρώτα να σου έρθει ή όλη τη διαδρομή και τα επόμενα βήματα να σου αποκαλυφθούν.

Ξεκίνα ένα “ταπεινό πρωτότυπο”, όπως το λέει, του μεγάλου σου ονείρου.

Και συνέχισε από εκεί καθημερινά να το βελτιώνεις έως ότου γίνει όπως το ονειρευόσουν.

Σιγά σιγά θα βρεθούν όλα τα μέσα, οι χορηγίες, οι προτάσεις, και η βοήθεια για να το αναπτύξεις όλο και περισσότερο.

 

Αν σου άρεσε αυτό το άρθρο, σου συνιστώ να διαβάσεις το παρακάτω:

Πόσες φορές μας έχει τύχει να πρέπει να πάρουμε μια απόφαση αλλά να μην μπορούμε;

Πόσες φορές αναβάλλουμε τις αποφάσεις που ΞΕΡΟΥΜΕ πως πρέπει να πάρουμε;

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ των καλών ηγετών και του υπόλοιπου κόσμου;

Read More

2 τρόποι να φτιάξεις τη διάθεσή σου εύκολα και γρήγορα

“Όπου στρέφεται η προσοχή σου, κυλάει ενέργεια.” “Σε ότι προσφέρεις ενέργεια, το θρέφεις.” “Σε ότι εστιάζεις, το μεγενθύνεις.”

Αυτά και άλλα πολλά ανάλογα ρητά, για να σε βάλλουν στο “κλίμα”.

Ο καθένας δημιουργεί τον κόσμο του και την πραγματικότητά του:

ανάλογα με το πού στρέφει την προσοχή του, ή αλλιώς,

ανάλογα πού προσφέρει την ενέργειά του.

Τι εννοώ, όμως, με τα παραπάνω; Αν αλλάξουμε, δηλαδή, το πού εστιάζουμε; Αλλάζουμε και το πώς αισθανόμαστε;

Ναι.

Όταν αλλάζεις το πού εστιάζεις, αλλάζεις και το πώς αισθάνεσαι.

Άσε με να σου πω 2 τρόπους, με βάση αυτό, για το πώς μπορείς να το καταφέρεις εύκολα και γρήγορα.

Το Πρόβλημα: Είμαστε ΚΑΚΟΙ εικονολήπτες

Το θέμα είναι ότι οι περισσότεροι από εμάς είμαστε ΚΑΚΟΙ camera-men (εικονολήπτες).

Μπορεί να θυμάσαι όταν ήσουν μικρός να σου έχει τύχει να είσαι σε ένα πάρτυ, σε μία γωνιά μόνος σου, χωρίς να μιλάς σε κάνεναν, και να αισθάνεσαι μοναξιά.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι αυτό ήταν το μοναδικό πράγμα που συνέβη στο πάρτυ.

Ήταν, απλά, αυτό που βιντεοσκοπούσες.

Θα μπορούσες κάλλιστα να “βιντεοσκοπήσεις” τα παιδιά που χόρευαν δίπλα, τους άλλους που τρώγαν στην κουζίνα όλα τα τσιπς και τις πίτσες, ή το ζευγαράκι που φασωνόταν στο διπλανό δωμάτιο.

Όμως εσύ για κάποιο περίεργο λόγο προτίμησες να τραβήξεις ένα (μίζερο) γεγονός, και να του δώσεις όλη σου την προσοχή.

Έτσι δημιούργησες τη δική σου ανάμνηση και πραγματικότητα, από ένα γεγονός (το πάρτυ) που θα μπορούσες να έχεις δημιουργήσει την οποιαδήποτε άλλη πραγματικότητα και ανάμνηση.

Αυτό το λέω για να σου δώσω να καταλάβεις πως:

Το πού στρέφεις την προσοχή σου την κάθε στιγμή θα καθορίσει από το πώς αισθάνεσαι

Και εν συνεπεία το πώς θα συμπεριφερθείς στους άλλους, τι αποτελέσματα έχεις, και συνολικά εάν θα ευτυχίσεις ή θα δυστυχήσεις σε αυτόν τον κόσμο.

Με το να αγνοήσεις κάτι που δεν σου αρέσει, είναι σαν να αρνείσαι κατηγορηματικά να του προσφέρεις το οποιοδήποτε ίχνος ενέργειας.

Όμως αυτό που δεν καταλαβαίνει ο κόσμος, είναι ότι για να σταματήσουν να υπάρχουν τα κακά του κόσμου, θα πρέπει ΟΛΟΙ να σταματήσουν να τους δίνουν σημασία, προσοχή και ενέργεια.

Με το να τα πολεμάνε τους προσφέρουν ενέργειας, προσοχή και χρόνο, καταφέρνοντας αυτό που δεν θέλουν: να τα ταΐσουν.

Γι’αυτό, κιόλας, λένε το αγγλικό:

“Bad publicity is Good publicity” (= κακή δημοσιότητα είναι καλή δημοσιότητα)

Γιατί γίνονται γνωστά, συζητώνται και διασπείρονται σε περισσότερο κόσμο, είτε τα καλολογείς, είτε τα κακολογείς, και έτσι σίγουρα θα βρουν οπαδούς.

Σκέψου το λίγο – το ίδιο γίνεται και με τους ανθρώπους.

Τι είναι χειρότερο;

Το να αρχίσεις να του φωνάζεις και να του δώσεις αφορμή και ενέργεια να αρχίσετε τσακωμό;

Ή να τον αγνοήσεις, ό,τι και να κάνει;

Με το να σταματήσεις να ασχολείσαι μαζί του, του στερείς την οποιαδήποτε ικανοποίηση να σε βλέπει να αντιδράς.

Νομίζω ότι αναγνωρίζεις το δεύτερο ως καλύτερη λύση.

“Κάποτε με ρώτησαν γιατί δεν συμμετέχω σε αντι-πολεμικές διαδηλώσεις.Τους είπα ότι ποτέ δεν θα το κάνω αυτό,αλλά όταν κάνουν κάποιον αγώνα υπέρ της ειρήνης,θα είμαι εκεί.”~Μητέρα Τερέζα~

Αντίδοτο #1: Η δύναμη των ερωτήσεων

Το πρώτο αντίδοτο στο να μάθεις να ελέγχεις το πού κατευθύνεται η προσοχή και η ενέργειά σου (και των άλλων), είναι μέσα από συνειδητές, επιλεγμένες, έξυπνες ερωτήσεις.

Ο λόγος που οι ερωτήσεις έχουν ΤΟΣΟ τεράστια δύναμη;

Ο εγκέφαλός σου αναγκάζεται να βρει μία απάντηση. Είναι μία πολύπλοκη μηχανή αναζήτησης.

Ιδίως αν επιμείνεις και ξεπεράσεις το αρχικό “δεν ξέρω”.

Μπορείς να επιλέξεις συνειδητά τις ερωτήσεις που κάνεις στους άλλους στις συζητήσεις σου, αλλά και αυτές που κάνεις στον εαυτό σου όταν σκέφτεσαι.

Για να αρχίσεις να καταλαβαίνεις περισσότερο τη βαρύτητα των ερωτήσεων:

Οι ερωτήσεις που κάνουμε, κατά 80% είναι συνήθεια.

Έχουμε μία γκάμα με πολύ συγκεκριμένες ερωτήσεις ο καθένας μας, και με βάση αυτές, απαντάμε:

για τον κόσμο

για τις συμπεριφορές

για το τι συμβαίνει γύρω μας

πώς αισθανόμαστε

τι θα πράξουμε και τι όχι, και πότε θα το κάνουμε

αν θα δούμε τις ευκαιρίες

αν θα κατανοήσουμε τους άλλους

αν θα έχουμε ανοιχτό το μυαλό μας σε νέες ιδέες, σκέψεις και νοοτροπίες

και πολλά άλλα.

Ξεκίνα να βάζεις στην καθημερινότητά σου ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ, ενδυναμωτικές ερωτήσεις.

Ερωτήσεις που σου δίνουν τα όμορφα συναισθήματα που θες να καλλιεργήσεις στη ζωή σου και με τους ανθρώπους γύρω σου.

Απάντησε τις παρακάτω ερωτήσεις, από μέσα σου ή φωναχτά.

Τι εκτιμάς αυτή τη στιγμή στη ζωή σου; Τι θα μπορούσες να εκτιμήσεις που έχεις; Γιατί;

Τι σου αρέσει στη ζωή σου τώρα; Όλο και κάποιος τομέας της ζωής σου τα πάει καλύτερα από τους άλλους… Ποιος είναι αυτός;

Τι αποτελέσματα έχεις και τι θες να πετύχεις σε αυτόν τον τομέα;

Τι έχεις ήδη πετύχει;

Για ποια πράγματα είσαι περήφανος αυτή τη στιγμή; Για ποια πράγματα θα μπορούσες να είσαι περήφανος;

Για ποια πράγματα ύψωσες το ανάστημά σου;

Πέτυχες κάτι που προσπαθούσες/ήθελες εδώ και καιρό;

Ξεπέρασες κάποιο φόβο σου ή όριο του μυαλού σου;

Κατάφερες κάτι που παλαιότερα θεωρούσες ανέφικτο;

Ποιοι σε βοήθησαν; Ή αν τα κατάφερες μόνος σου, πώς τα κατάφερες;

Ερωτήσεις που μπορείς να κάνεις όταν αντιμετωπίζεις κάποιο πρόβλημα:

Τι είναι σπουδαίο με αυτήν την κατάσταση;

Τι θα μπορούσε να είναι καλό; Ξέρω ότι κάθε κατάσταση κρύβει κάτι καλό. Ποιο είναι αυτό τώρα; Τι μου διαφεύγει;

Πώς με εξυπηρετεί αυτή τη στιγμή αυτό που ζω;

Αν ήμουν ο σκηνοθέτης της ζωής μου και ΕΓΩ είχα αποφασίσει εκ των προτέρων να μου συμβεί αυτό, γιατί το έκανα; Τι ήθελα να βγει από αυτό;

Νομίζω ότι κατάλαβες τη δύναμη των ερωτήσεων και της προσοχής.

Η προσοχή σου, το πού εστιάζεις, είναι σαν τη δέσμη ενός φακού στο σκοτάδι.

Φωτίζει περιοχές στη ζωή σου, στη μνήμη σου, στον εγκέφαλό σου, που μπορεί να είχαν και καιρό να φωτιστούν και είχες ξεχάσει πως υπάρχουν.

Και σε ότι προσφέρεις την προσοχή σου (ενέργειά σου) το θρέφεις, το ενισχύεις, το μεγενθύνεις.

Για τη δωρεάν “εργαλειοθήκη” των συνδρομητών έχω φτιάξει 2 pdf με:

Ερωτήσεις που θα σου φτιάξουν τη διάθεση

Ερωτήσεις που μπορείς να κάνεις όταν αντιμετωπίζεις κάποιο πρόβλημα

που έχουν περισσότερες ερωτήσεις από τις παραπάνω, και μπορείς να τις κατεβάσεις και να τις εκτυπώσεις, για να τις έχεις πιο πρόχειρες για όταν χρειάζονται. *(Συνδρομητής γίνεσαι στη δεξιά στήλη, βάζοντας το όνομα και το email σου).

Αντίδοτο #2: Αναμνήσεις και Λεξιλόγιο

Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούμε καθημερινά, το χρησιμοποιούμε γιατί το έχουμε συνηθίσει.

Έχουμε συνήθειες λέξεων, φράσεων και εκφράσεων, καθώς και στιγμές, ερεθίσματα ή εναύσματα που τις ενεργοποιούν.

Το ίδιο ισχύει και για τις στάσεις του σώματος που παίρνουμε, τον τόνο και τη φωνή που χρησιμοποιούμε, τις σκέψεις που περνούν απ’το μυαλό μας καθημερινά, τις ερωτήσεις που κάνουμε στον εαυτό μας, και πολλά πολλά άλλα.

Το 90% (μην πω 99%) της συμπεριφοράς μας καθημερινά έγκειται σε συνήθειες (απ’ότι έχουν βρει οι ψυχολόγοι και οι νευροεπιστήμονες).

Όσον αφορά το λεξιλόγιο τώρα, αυτό δημιουργεί ένα πρόβλημα.

Γιατί ενώ η κάθε γλώσσα έχει ΧΙΛΙΑΑΑΔΕΣ λέξεις να περιγράψουν ένα γεγονός, εμείς πολλές φορές χρησιμοποιούμε τις ίδιες και τις ίδιες, ενώ δεν αντιπροσωπεύουν ακριβώς αυτό που ζήσαμε ή όλη την ιστορία.

Εν ολίγοις, μέσω της γλώσσας που χρησιμοποιούμε, καθορίζουμε σε ΤΙ θα εστιάσουμε στο κάθε γεγονός και εμπειρία μας.

~Η γλώσσα και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούμε, καθορίζουν τον συναισθηματικό μας πλούτο.~

Καλά διάβασες. Ξαναδιάβασέ το.

Η γλώσσα και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούμε, καθορίζουν τον συναισθηματικό μας πλούτο.

Παραπάνω ανέφερα το παράδειγμα με τον εικονολήπτη.

Το θέμα είναι ότι κάθε φορά που ξαναπαίζουμε ένα βίντεο που έχουμε τραβήξει στην μνήμη μας – μια ανάμνησή μας – , ανοίγουμε αυτό το αρχείο, και το ξανα-αποθηκεύουμε.

Και το αρχείο (ανάμνηση) ξανα-αποθηκεύεται τροποποιημένο.

Το πώς θα τροποποιηθεί, εξαρτάται όταν θα το ανοίξουμε από:

σε τι θα εστιάσουμε,

πώς θα το συζητήσουμε,

πώς θα το σχολιάσουμε,

τι θα προσθέσουμε ή

τι θα αφαιρέσουμε και

ΤΙ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ θα χρησιμοποιήσουμε για όλα αυτά.

Όλα αυτά θα καθορίσουν το ΠΟΣΟ τροποποιημένο θα ξανα-αποθηκευτεί.

Δώσε προσοχή εδώ γιατί είναι πολύ σημαντικό ζήτημα.

~Κάθε φορά που διηγείσαι  μια ιστορία, ο τρόπος που τη λες επηρεάζει την ανάμνηση καθ’εαυτή (και τα συναισθήματα που την ακολουθούν!).~

Το εάν θα περιγράψεις έναν “καυγά” ως “η χειρότερη μάχη της ζωής μου” ή ως “τι πισώπλατα μαχαιρώματα ήταν αυτά“, ή αντίθετα ως “είχα απλά έντονη συζήτηση” ή “απλή διαφωνία“, κάνει όλη τη διαφορά στο ΤΙ ανάμνηση θα δημιουργήσεις.

Καθορίζει το σε ποια σημεία θα εστιάσεις, και πώς θα αισθάνεσαι κάθε φορά που θα το ξαναθυμάσαι.

Γι’αυτό προτίμησε να αρχίζεις να χρησιμοποιείς πιο ελαφριές λέξεις για αρνητικά περιστατικά που σου συμβαίνουν ή σου συνέβησαν, κάθε φορά που τα περιγράφεις, και θα δεις το συναισθηματικό τους φορτίο να μειώνεται σιγά σιγά.

Όσο πιο έντονο αρνητικό λεξιλόγιο χρησιμοποιείς για μία ανάμνηση,τόσο πιο έντονα αρνητικά συναισθήματα της συνδέειςκαι τόσο μεγαλύτερο έλεγχο και δύναμη επί της ζωής σου της δίνεις.

Προτίμησε να εστιάζεις στα καλά που έζησες, όσο μικρά και αν ήταν αυτά.

Προσπάθησε να θυμηθείς όσα περισσότερα καλά και όσο πιο έντονα και με περισσότερες λεπτομέρειες μπορείς κάθε φορά, ώστε να μεγενθύνεις τα θετικά συναισθήματα των ωραίων σου αναμνήσεων.

Κάνοντάς το αυτό, ενδυναμώνεσαι στο παρόν, και ξαναπαίρνεις τον έλεγχο επί της ζωής σου που είχες δώσει σε αυτές τις αναμνήσεις.

.neuroselfmastery.gr

Read More

Το καύσιμο της ζωής – Συναίσθημα και Συγκίνηση

Συνεχίζοντας από τα προηγούμενα 3 άρθρα, στη σειρά των “6 μυστήριων βημάτων της Μεταμόρφωσης”, αφού κατανόησες:

(1: Οι 6 Ανθρώπινες Ανάγκες – Γιατί κάνουμε ό,τι κάνουμε;)

τις Ανάγκες και τις Προτεραιότητές σου, και γιατί κάνεις ό,τι κάνεις

(Τι είναι ο προσωπικός χάρτης και γιατί κυβερνάει τη ζωή μας;)

τη βαρύτητα του προσωπικού σου χάρτη της πραγματικότητας,

ότι ο χάρτης δεν είναι η πραγματικότητα,

(2-3-4: Πώς να χαρτογραφήσεις τη δική σου πραγματικότητα)

αφού βρήκες τις περιοχές ζωτικής σημασίας,

την πορεία σου,

αφού ξαναχαρτογράφησες την πραγματικότητά σου, συνειδητά και έτσι όπως εσύ θες,

και αφού κατανόησες ένα βασικό σύστημα για να εγκαταστήσεις τον νέο χάρτη στην καθημερινότητά σου,

Σειρά έχει να μάθεις ποιο είναι το καύσιμο για την πορεία σου, αλλά ταυτόχρονα και ποιο είναι το δεύτερο σημαντικό στοιχείο για να εγκαταστήσεις τον νέο σου χάρτη στο νευρικό σου σύστημα.

Ποιο είναι λοιπόν το καύσιμό μας;

Τι είναι αυτό που μας κάνει να κινηθούμε, να πάρουμε αποφάσεις, να δράσουμε ή να αδρανήσουμε; Αυτό που μας καθαρίζει ή μας θολώνει το μυαλό; Αυτό που κάνει τον οποιονδήποτε άνθρωπο να αλλάξει μέσα σε μία στιγμή, ή αυτό που η έλλειψή του οδηγεί τον οποιονδήποτε άνθρωπο σε μια μεσαία ζωή, μια που ούτε τον ενοχλεί αρκετά για να αλλάξει, αλλά ούτε τον ικανοποιεί αρκετά για να ευτυχίσει;

Όπως θα διάβασες και απ’τον τίτλο, ναι: Είναι τα Συναισθήματα ή αλλιώς και Συγκίνηση.

Όμως έχεις κάτσει ποτέ να σκεφτείς ότι είναι καύσιμο; Δηλαδή ότι καθημερινά καίγεται, αναλώνεται, και χρειάζεται τακτικά ξαναγέμισμα το ενεργειακό μας ντεπόζιτο; Έχεις κάτσει ποτέ να σκεφτείς ποια και πού είναι για σένα τα πρατήρια καυσίμων;

Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι αδειάζεις από ενέργεια όταν δεν βιώνεις κανένα συναίσθημα; Ή ότι υπάρχουν συγκεκριμένα πράγματα που σου γεμίζουν το συναισθηματικό σου ρεζερβουάρ;

Πώς μπορεί κάποιος άνθρωπος να περιμένει να κάνει το οποιοδήποτε ταξίδι προς οποιονδήποτε στόχο, μικρό ή τεράστιο, χωρίς να έχει καύσιμα;

Εδώ θα συνοψίσω 5 ΠΟΛΥ ισχυρούς τρόπους να γεμίζεις το ρεζερβουάρ σου, συνειδητά. Αυτό είναι το νόημα άλλωστε, γιατί εάν περιμένεις από τις συγκυρίες, την τύχη, και το περιβάλλον σου να σε γεμίζουν με καύσιμα από μόνα τους, τότε μάντεψε: πολλές φορές θα βρεθείς να σπρώχνεις το αμάξι στη μέση της ερήμου.

1. Πότισε το σώμα σου!

Οι περισσότεροι είναι αφυδατωμένοι όλη την ώρα και δεν το καταλαβαίνουν. Ξέρω ότι δεν τρως και πολλά φαγητά πλούσια σε νερό – όπως φρούτα και λαχανικά. Σίγουρα δεν αποτελούν το 70% της διατροφής σου. Οπότε πιές λίγο νερό. Ενυδατώσου. Ιδίως όταν ξυπνάς το πρωί που έχεις ΏΡΕΣ που δεν ήπιες καθόλου.

Στο βιβλίο του “Your Body’s Many Cries for Water”, o F. Batmanghelidj M.D. δείχνει πώς τα πρώτα σημεία της αφυδάτωσης δεν είναι η δίψα, αλλά η θόλωση της νόησης, και το στέγνωμα του στόματος και του λαιμού – φτάνοντας στο σημείο να δείξει πόσες ασθένειες που είναι αποτέλεσμα έλλειψης καλής ενυδάτωσης του οργανισμού – μέσα από προσωπικές εμπειρίες και θεραπευτικές παρεμβάσεις -με απλό νερό- που έκανε ξεκινόντας τα χρόνια που ήταν φυλακισμένος στην επανάσταση που είχε γίνει στο Ιράν το 1979.

Αν φτάσεις σε σημείο να διψάς, τότε είσαι ήδη πολύ αφυδατωμένος, στερώντας από τα κύτταρα του οργανισμού σου το ζωτικό τους καύσιμο, και κάνοντάς τα να υπολειτουργούν.

Πίνοντας νερό όμως, αυτό που ταυτόχρονα αναγκάζεσαι να κάνεις είναι να αλλάξεις το ρυθμό της αναπνοής σου:

2. Σβήσε τη Μηχανή πρώτα

Όπως στο βενζινάδικο, πρώτα πρώτα θα πρέπει να σβήσουμε τη μηχανή μας: να βγούμε από fight or flight or freeze, και να μπούμε σε pause and plan.  Κλέισε τα μάτια σου, πάρε μερικές (2-10) βαθιές ανάσες, και αφού σβήσεις τη μηχανή τότε μπορείς να βάλεις το οποιοδήποτε συναισθηματικό καύσιμο.

Ένας πολύ ωραίος τρόπος αναπνοής είναι οι “αναπνοές επανεκκίνησης” όπως μ’αρέσει να τις λέω – μάλλον θα δεις το γιατί. Πρώτη φορά είχα ακούσει αυτό το μοτίβο από τον Tony Robbins: Παίρνεις μια βαθιά ανάσα για χ δευτερόλεπτα (πχ 5), την κρατάς χ*4 (εάν η εισπνοή ήταν 5sec την κρατάς 20sec), και εκπνέεις για χ*2 (10sec στην προκειμένη). Το restart το ζεις εκεί που κρατάς την αναπνοή – είναι σαν να βγαίνει όλη η ένταση από όλο σου το σώμα… Παίρνοντας 10 τέτοιες συνεχόμενα, 3 φορές τη μέρα (πρωί – μεσημέρι – απόγευμα/βράδυ), δεν μπορείς να φανταστείς πόση περισσότερη ενέργεια θα έχεις μέσα σε όλη σου τη μέρα…

Μην ξεχνάς ότι χωρίς φαγητό μπορείς να ζήσεις μερικές εβδομάδες, χωρίς νερό και ύπνο λίγες ημέρες, αλλά χωρίς οξυγόνο μόνο λίγα λεπτά. Οπότε έχε στο μυαλό σου αυτή την σειρά βαρύτητας…

3. Κουνήσου και χαμογέλα!!!

Διατάσεις (τέντωμα): η Διάταση του σώματός σου ανανεώνει σε κάποιο βαθμό το περιβάλλον των κυττάρων του οργανισμού σου, καθαρίζοντάς το από τα τριγύρω απόβλητα, και επιτρέποντάς τους να αναπνεύσουν καλύτερα. Με αυτόν τον τρόπο παίρνεις ενέργεια.

Εμένα μου άρεσε φοβερά το να χοροπηδάω στο τραμπολίνο (rebounder) μου και να βάζω από πίσω trance/electro να βαράει από τα ηχεία. Το να χοροπηδάς και να χορεύεις σου αναζωογονούν τόσο άμεσα το σώμα σου, αλλάζοντας τον ρυθμό της αναπνοής σου, επιτρέποντας στον οργανισμό σου να αναπνεύσει καλύτερα μέχρι και στο επίπεδο των κυττάρων. Το να πηδάς και να πέφτεις ξυπνάει τον οποιονδήποτε (δες το Inception για να πειστείς!..).

Θυμάμαι φορές που ήμουν με 3-4 ώρες ύπνο και να έπρεπε να σηκωθώ για να πάω στην κλινική. Είχα δημιουργήσει (συνειδητά) το συνήθειο, με το που σηκωνόμουν το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να πιω νερό 0,5L, το δεύτερο ήταν να βάλω μουσική, να ανέβω στο τραμπολίνο μου και να αρχίσω να χοροπηδάω. Στο τρίτο-τέταρτο πήδημα ένοιωθα ήδη να έχω ξυπνήσει (εάν όχι ήδη από τότε που ήπια νερό) (- περί των πρωινών μου συνηθειών θα αναφερθώ εκτενέστερα σε μελλοντικό άρθρο). Ούτε καφέδες, ούτε καμία άλλη διεγερτική ουσία.

Ακόμα και τώρα που χάλασε το τραμπολίνο μου εδώ και ένα εξάμηνο, μ’αρέσει τρελά να βάζω μουσική και να χοροπηδάω πάνω στο ματ γυμναστικής (για να μην κάνω θόρυβο!!!) λες και είμαι σε συναυλία ή να χορεύω. Θες να το πεις αεροβική; Πες το όπως θες.

Τελευταία αύξησα τη συχνότητα που το κάνω αυτό – πλέον το κάνω με κάθε ευκαιρία: όταν ξυπνάω, στα διαλείμματά μου, προτού κάτσω να διαβάσω ή να γράψω ή να κάνω κάτι παραγωγικό, όταν έρχομαι στο σπίτι μου, προτού βγω για βόλτα, και προτού κοιμηθώ, γιορτάζοντας τις επιτυχίες της ημέρας μου, η ενέργειά μου και η διάθεσή μου βρίσκεται στον ουρανό.

Οι περισσότεροι άνθρωποι ξεχνάνε να πανηγυρίσουν και να γιορτάσουν τις επιτυχίες τους….

Ταυτόχρονα με οποιοδήποτε από τα παραπάνω, χαμογέλα!!! Πόσες φορές λόγω συνήθειας ή κοινωνικών συνθηκών ξεχνάμε να χαμογελάμε! Συν το ότι όταν πανηγυρίζεις, το νόημα είναι να χαμογελάς και να περνάς καλά!! Λες και πρέπει να υπάρχει λόγος να χαμογελάσεις πέρα απ’το ότι αισθάνεσαι ωραία και κάνεις και τους γύρω σου να αισθάνονται ωραία (τις περισσότερες φορές)!!!

Το να γίνονται καταστροφές και κρίσεις κλπ γύρω σου είναι κάτι που με χάλια διάθεση ούτως ή άλλως δεν υπάρχει περίπτωση να το αλλάξεις. Οπότε τι περιμένεις για να φτιάξεις τη διάθεσή σου; Την τύχη; Τον καιρό; Την κυβέρνηση να αλλάξει; Μάλλον δικαιολογίες είναι όλα αυτά.. Δεν νομίζω να είναι αναγκαία.

Με το χαμόγελο μαζί μ’όλα τ’άλλα εκκρίνεται και ωκυτοκίνη – η ορμόνη της αγάπης και της σύνδεσης – που από μόνη της σε χαλαρώνει και σου δίνει ενέργεια, και δίνεις στον εαυτό σου με αυτόν τον τρόπο την παύση να απολαύσει τη στιγμή και να συνειδητοποιήσει τι κάνεις τόση ώρα.

Άλλοι προτιμούν να τρέχουν, ή να βγαίνουν για περπάτημα, ή να πηγαίνουν στο κολυμβητήριο, ή στο βουνό, ή στο γυμναστήριο, ή να κάνουν yoga για λίγα λεπτά. Πειραματίσου. Χρειάζεσαι τακτικά μέσα στην ημέρα σου σωματική ανανέωση πέρα απ’όλα τ’άλλα. Εάν δεν χρησιμοποιείς την ενέργεια που έχει το σώμα σου, αυτή συνεχώς θα μειώνεται.

“Ό,τι δεν αναπτύσσεται, πεθαίνει.”

Αυτό που ξεκίνησα τελευταία να εκπαιδεύομαι να καταφέρω, είναι κάτι που ήθελα από πιτσιρικάς να κάνω, αλλά πάντα φοβόμουν: Handstand – στήριξη στα χέρια. Οπότε το έχω βάλει στόχο μέχρι το τέλος του επόμενου μήνα να μπορώ να σταθώ για τουλάχιστον 60sec στα χέρια μου ανάποδα. Είναι από εκείνους τους στόχους που δεν έχουν κάποιο πρακτικό νόημα, αλλά είναι τρελοί, παιδικοί, σε κάνουν να περνάς ωραία και να γελάς, και σου καταρρίπτουν όρια και φόβους που σου έχει βάλει το μυαλό σου. :)

Όποιος θέλει να το προσπαθήσει μαζί μου, ευπρόσδευκτος – εδώ είναι το πώς (στα αγγλικά): The Beginner’s Guide to Handstands

4. Βρες τα μεγάλα σου ΓΙΑΤΙ!

Πριν από 2 χρόνια ένας φίλος μου είχε προτείνει να δω ένα μικρό βίντεο στο youtube. Μετά από αυτό, μπόρεσα να μιλήσω ξεκάθαρα για πολλά πράγματα στους γονείς μου, να με κατανοήσουν και να με υποστηρίξουν σε όλα αυτά που κάνω, ενώ προηγουμένως τα θεωρούσαν άνευ σημασίας και ήταν αντίθετοι. Από εκεί και πέρα όλη μου η ζωή και ο τρόπος που βλέπω τον κόσμο, τις σχέσεις και την επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, άλλαξε.

Το βίντεο αυτό ήταν το παρακάτω. Παραθέτω τη μικρή έκδοση που είχα δει εγώ αρχικά (5 λεπτά) – και μετά είδα ολόκληρο το TED video:

Ολόκληρο το βιντεάκι του TED – το οποίο είναι πραγματικά εκπληκτικό – με ελληνικούς υπότιτλους μπορείς να το βρεις εδώ. Ο Simon Sinek είναι ο συγγραφέας του βιβλίου Start With Why, και όλο του το έργο και η δουλειά είναι διαμάντι.

Με λίγα λόγια, πρέπει να ξεκαθαρίσεις πρώτα στον εαυτό σου το ΓΙΑΤΙ κάνεις κάτι. Πάρε ένα χαρτί και ένα μολύβι, και ξεκίνα να γράφεις όλους τους λόγους που σου έρχονται. Από επιφανειακούς μέχρι βαθύτατους. Συνέχισε, μέχρι να βρεις τον πιο σημαντικό για σένα. Θα το καταλάβεις ότι είναι ο πιο σημαντικός γιατί θα σου δημιουργήσει βαθύτατα συναισθήματα. Θα είναι ο πραγματικός λόγος που κάνεις κάτι.

Και απ’τη στιγμή που θα το ξεκαθαρίσεις για τον εαυτό σου, θα μπορείς να το εξηγήσεις και στον οποιονδήποτε άλλον και να σε καταλάβει. Το αν θα σε υποστηρίξει είναι ζήτημα του αν πιστεύει το ίδιο. Όμως θα σε κατανοήσει, και αυτοί που θα σε υποστηρίξουν, θα το κάνουν με όλη τους την καρδιά, γιατί θα πιστεύουν το ίδιο, και επομένως θα σε βοηθούν, θα σε συμπαθούν και θα σε υπακούνε, όχι γιατί εσένα, αλλά για τον εαυτό τους.

Γράφοντας το ΓΙΑΤΙ θες να καταφέρεις τους στόχους που θες, είτε μεμονωμένους, είτε ως σύνολο, είναι η παράγραφος που θα σε κινητοποιεί όταν δεν θα έχεις άλλη ενέργεια. Είναι η παράγραφος που θα σε κάνει να πετάγεσαι απ’το κρεββάτι σου το πρωί μόλις τη θυμάσαι. Είναι η παράγραφος που θα κάνει όλη τη διαφορά στη ζωή σου. Τόσο σημαντικό είναι.

Χωρίς ένα ξεκάθαρο ΓΙΑΤΙ, δεν πρόκειται να κάνεις τίποτα. Χωρίς να ξέρεις το γιατί κάνεις αυτά που κάνεις, όταν τα πράγματα ζορίσουν – και να’σαι σίγουρος – θα ζορίσουν – θα χάσεις το νόημά σου, θα ξεχάσεις τους στόχους σου, και τα παρατήσεις.

Κάτσε αναλογίσου το, και αφιέρωσέ του χρόνο, τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα εάν όχι καθημερινά, να το σκέφτεσαι και να το ξεκαθαρίζεις όλο και περισσότερο, μαζί με τους στόχους σου. Είναι αυτό που θα σου βάλει το συναίσθημα στο όραμα που έχεις… Και είναι αυτό που πάντα έκανε τον άνθρωπο να εξελίσσεται και να κατακτάει νέους ορίζοντες. :)

Βρες τους λόγους ΓΙΑΤΙ θες να καταφέρεις αυτά που θες να καταφέρεις, αλλά και ΓΙΑΤΙ θες να αλλάξεις αυτά που πρέπει να αλλάξεις.

ΓΙΑΤΙ πρέπει να το κάνεις ΤΩΡΑ και όχι κάποια άλλη στιγμή;

ΓΙΑΤΙ τόσο συγκεκριμένα και όχι λιγότερο;

Πολλές φορές όταν λες στον κόσμο να βάλει έναν στόχο στα οικονομικά του, μπορεί άνετα να σου ξεφουρνίσει ένα νούμερο “1.000.000€”!!! Οκ, ΓΙΑΤΙ τόσα; Άμα τον ρωτήσεις τι τα θέλει αυτά, μπορεί να σου βρει μερικά πράγματα που ίσως να του άρεσε να έχει. Κανένα από αυτά δεν θα είναι ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ για αυτόν (διαφορετικά ήδη θα είχε βγάλει το 1.000.000 ή θα είχε πεθάνει προσπαθώντας) και τις περισσότερες φορές για να κάνει αυτά που θέλει χρειάζεται πολύ λιγότερα από 1.000.000.

Και ΓΙΑΤΙ τώρα, και όχι κάποια άλλη στιγμη; Γιατί όχι σε μερικά χρόνια;…..

Καταλαβαίνεις τώρα γιατί ο κόσμος δεν κινείται προς αυτά που νομίζει ότι είναι στόχοι του; Α, και άλλος ένας λόγος:

Εγκατάσταση του νέου Χάρτη στο Νευρικό σου Σύστημα

Εάν δεν το κατάλαβες από μόνος σου από τα παραπάνω, τότε να το εξηγήσω εδώ: Το δεύτερο στοιχείο που χρειάζεσαι για να εγκαταστήσεις τον προσωπικό σου χάρτη στη ζωή σου και στο νευρικό σου σύστημα – να σου γίνει αυτόματος με λίγα λόγια, πέρα από την επανάληψη, είναι η αναγνώριση και ο έπαινος.

Κάτι που ξεχνάνε τόσοι πολλοί άνθρωποι: μόλις καταφέρουν κάτι, τρέχουν να πάνε στο επόμενο. Δεν στέκονται μια στιγμή να αναγνωρίσουν τι έκαναν, να επαινέσουν τον εαυτό τους, ή να το γιορτάσουν. Δεν επιβραβεύουν τον εαυτό τους. Αναγνώριση μπορεί να γίνει ακόμα και λεκτικά ή από μέσα σου.

“Μπράβο ρε φίλε, τα κατάφερες! Το έκανες!”

Επιβραβεύοντας τον εαυτό σου – και τους άλλους – κάθε φορά που κινείται βάσει του νέου χάρτη και των νέων πεποιθήσεών σου, και κάθε φορά που καταρρίπτεις τα όρια του μυαλού σου, μαθαίνεις τον εαυτό σου να ΘΕΛΕΙ να το κάνει και άλλες φορές.. Γιορτάζοντάς το με άλλους το κάνει ακόμα πιο ισχυρό εννοείται.

Βρες τρόπους να χτίσεις το σεβασμό που έχεις προς τον εαυτό σου. Ξεκίνα από μικρούς και λίγους στόχους, και επίτευξέ τους 100%. Χτίσε μια εικόνα για τον εαυτό σου ότι ό,τι θέσεις σαν στόχο, ΜΠΟΡΕΙΣ να το καταφέρεις, και ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ. Και μετά γιόρτασέ το αυτό.

“Και όμως, γνωρίζω -όπως θα γνωρίζεις και εσύ- ανθρώπους που θεωρούν έγκλημα να αφήσουν την οικογένεια ή τους υπαλλήλους τους έξι ημέρες χωρίς φαγητό, αλλά τους αφήνουν έξι ημέρες και έξι εβδομάδες, καμιά φορά και εξήντα χρόνια, χωρίς να τους προσφέρουν την εγκάρδια εκτίμηση που λαχταρούν σχεδόν όσο και το φαγητό.” ~Dale Carnegie –How to Win Friends & Influence People

Read More

Πώς να γίνεις ο Χαρτογράφος της δικής σου πραγματικότητας

Συνεχίζοντας από τα προηγούμενα 2 άρθρα, στη σειρά των “6 μυστήριων βημάτων της Μεταμόρφωσης”:

1: Οι 6 Ανθρώπινες Ανάγκες – Γιατί κάνουμε ό,τι κάνουμε; και

Τι είναι ο προσωπικός χάρτης και γιατί κυβερνάει τη ζωή μας;

Αφού κατανοήσεις τις Ανάγκες σου και την προτεραιότητα που έχουν για σένα και γιατί κάνεις ό,τι κάνεις,

αφού κατανοήσεις στη συνέχεια τη βαρύτητα του προσωπικού σου χάρτη της πραγματικότητας, αλλά και ότι ο χάρτης δεν είναι η πραγματικότητα,

και αφού κατανοήσεις ότι όσο πιο κοντά ο χάρτης σου τείνει στην πραγματικότητα που μπορεί να υποστηρίξει τα όνειρα και τους στόχους σου, τόσο καλύτερα αποτελέσματα θα έχεις, σειρά έχουν τα επόμενα 3 βήματα επί χάρτου:

2: Βρες τις τοποθεσίες στον χάρτη σου

3: Παρατήρησε την πορεία σου στον χάρτη

4: Ξαναφτιάξε τον χάρτη σου, συνειδητά αυτή τη φορά

2: Βρες τις τοποθεσίες στον χάρτη σου

Αυτό είναι το πιο σημαντικό αρχικό βήμα που πολλοί προσπερνούν. Λίγοι είναι αυτοί που θέτουν στόχους και ξέρουν πού θέλουν να πάνε, και ακόμα λιγότεροι αυτοί που έχουν την ειλικρίνεια να παραδεχτούν – τουλάχιστον στον εαυτό τους – το πού βρίσκονται αυτή τη στιγμή, χωρίς να χρυσώνουν το χάπι και χωρίς να κάνουν τα πράγματα να φαίνονται καλύτερα απ’ότι είναι. Δεν προτείνω να τα δουν χειρότερα – ούτε καλύτερα προς το παρόν. Να τα δουν ακριβώς όπως είναι. Η πραγματική τους αφετηρία αυτή τη στιγμή.

Τώρα που ξεκαθάρισες τις προτεραιότητές σου και συνειδητοποίησες τις δυνάμεις που σε κινητοποιούν (εδώ), θα πρέπει αν κάτσεις να σκεφτείς πού είσαι και πού θες να πας.

Αυτό κάνουμε όταν κοιτάμε έναν χάρτη: Χρειαζόμαστε 2 ΑΚΡΙΒΕΙΣ τοποθεσίες. Την αφετηρία, και τον προορισμό. Όσο πιο ακριβής είσαι, τόσο καλύτερα χρησιμοποιείς τον χάρτη.

Καθόρισε την αφετηρία σου, αυτή τη στιγμή πού βρίσκεσαι, σε όλους σου τους τομείς: Υγεία, Καριέρα, Σχέσεις, Κοινωνικά, Οικονομικά και Συναισθηματικά.

Στη συνέχεια, καθόρισε στόχους. Το κομμάτι των στόχων είναι τεράστιο και θα το ξεκαθαρίσω σε άλλο άρθρο, αλλά θα γράψω εδώ όσα χρειάζεται να ξέρεις για αρχή.

Οι περισσότεροι άνθρωποι (συμπεριλαμβανομένου και εμού μέχρι πρότινος) έχουν στο μυαλό τους μια αδρή εικόνα του πού θέλουν να πάνε και τι να καταφέρουν. 

Αλλά όχι σε όλους τους τομείς. Και γι’αυτό, στην πορεία τους για εκεί, τυχαίνουν πολλά που δεν είχαν προβλέψει από τους υπόλοιπους τομείς, και τους αποσπούν και τους βγάζουν εκτός πορείας.

Δεν ξέρουν ΞΕΚΑΘΑΡΑ τι θέλουν. Τι θέλουν από τον Χ ή Υ τομέα. Όχι γενικούρες. Κάτι μετρήσιμο και συγκεκριμένο (το πόσο εφικτό είναι εξαρτάται από την αποφασιστικότητα και την αφοσίωσή σου μόνο).

Επίσης δεν βάζουν κάποια ημερομηνία λήξης. Και έτσι αφήνουν σε πράγματα να τους αποσπούν και χάνονται, για μέρες, βδομάδες, και ακόμα χειρότερα για μήνες και χρόνια, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι ξέχασαν το πού πήγαιναν.

Άλλο, πολλές φορές δεν σκέφτονται αυτό που θέλουν να φτάσουν, αλλά το αντίθετο: τι θέλουν να αποφύγουν. Αλλά έτσι απλά πέφτουν σε κάτι άλλο που δεν θέλουν, συνεχίζουν να προχωρούν δίχως κατεύθυνση, και δεν στρέφονται προς τα εκεί που θέλουν να πάνε.

Όσο περισσότερο σκέφτεσαι και προσπαθείς να κατανοήσεις το πώς θα ήταν η ζωή σου για να και όταν καταφέρεις τους στόχους σου, τόσο πιο ξεκάθαροι θα γίνονται για σένα.

Κατάκτηση Διαύγειας

Στοχάσου: ΓΙΑΤΙ θες αυτούς τους στόχους; Γιατί όχι κάτι λιγότερο; Γιατί όχι κάτι περισσότερο; Για ποιόν το κάνεις; Τι θα κερδίσεις μέσα απ’αυτό; Τι θα αποφύγεις; Από τι θα σε σώσει; Τι θα γίνει εάν ΔΕΝ το κάνεις και απλά το αφήσεις στην άκρη και το ξεχάσεις; Πώς θα είναι όταν το καταφέρεις;

Γράψε αυτούς τους 5-6 στόχους (στους 5-6 τομείς – ή όσοι είναι για σένα) για μέχρι το τέλος της χρονιάς (ή μέχρι όποτε θες) σε ένα χαρτί, και πίστεψε σε αυτούς. Εμπιστέψου ότι για να το θες, υπάρχει τρόπος να γίνει. Το θέμα είναι πόσο θα του αφοσιωθείς αναπόσπαστα, και πόσο χρόνο και ενέργεια θα του αφιερώσεις.

Σκέψου ξεκάθαρα τους στόχους σε όλους τους τομείς που θες, και συνέδεσέ τους μεταξύ τους. Κατανόησε πώς θα επηρεάσει ο Χ στόχος στην υγεία τον Υ στόχο στα οικονομικά ή τον Ζ στόχο στις σχέσεις, και αντίθετα. Δες τη ζωή σου έτσι όπως θα ήθελες να είναι, ολοκληρωτικά, σαν 1 μεμονωμένο σημείο στον χάρτη. Και κατανόησε ότι αυτό είναι ένα σημείο στο χάρτη που μπορεί αυτή τη στιγμή να υπάρχει πολύ σκοτάδι μεταξύ σας, αλλά υπάρχει δρόμος που θα σου αποκαλύπτεται σιγά σιγά όσο θα προχωράς. Αλλά εάν μείνεις στάσιμος, δεν θα δεις καν πώς να τον πλησιάσεις.

Είναι σαν την άκρη του ουράνιου τόξου: δεν θα βρεις χρυσάφι εκεί, αλλά σίγουρα θα έχεις διανύσει μια καταπληκτική διαδρομή πάνω στο ουράνιο τόξο που θα την απολαμβάνεις με όλο σου το είναι όσο θα προχωράς.

Επίσης έχε κατά νου ότι το εξερευνημένο κομμάτι του χάρτη είναι αυτά που ήδη έζησες και τα αποτελέσματα που ήδη είχες μέχρι τώρα. Για να βρεις πώς θα πάς εκεί που θες, θα πρέπει να μιλήσεις, να αναζητήσεις, να ψάξεις, να ρωτήσεις άτομα που έχουν ήδη πάει εκεί και ξέρουν τα μονοπάτια, και να ακολουθήσεις δρόμους, συμπεριφορές και απαντήσεις με τις οποίες μέχρι τώρα μπορεί να σου ήταν τελείως ξένα.

Θα σου είναι επίσης πιο εύκολο να σπάσεις τους στόχους σε εξάμηνο, σε τρίμηνο, και στη συνέχεια σε μηνιαίους ή και εβδομαδιαίους, ώστε να ξέρεις τι πρέπει να κάνεις την κάθε βδομάδα και εάν προχωράς ή όχι.

Θυμίσου ότι ΕΥΤΥΧΙΑ = ΑΝΑΠΤΥΞΗ. Για να είναι ένας άνθρωπος χαρούμενος θα πρέπει να έχει κάποια αίσθηση εξέλιξης και προόδου στη ζωή του, διαφορετικά αισθάνεται τελματωμένος και κενός.

3: Παρατήρησε την πορεία σου στον χάρτη

Στη συνέχεια έρχεται η ΠΟΡΕΙΑ που θα ακολουθήσουμε για να φτάσουμε στον στόχο.

Ο χάρτης αντιπροσωπεύει τα προσωπικά συστήματα πεποιθήσεων που έχουμε για τον κόσμο γύρω μας. “Αυτό είναι εύκολο / αυτό είναι δύσκολο”. “Αυτός είμαι εγώ / αυτός δεν είμαι εγώ”. “Με αυτούς θα κάνω παρέα / με αυτούς όχι”. “Αυτό σημαίνει το άλλο και εκείνο, τούτο”.

Τι πιστεύεις ότι σου αρέσει τρελά; Τι σε παθιάζει; Τι σε ενθουσιάζει; Τι σε κάνει περήφανο; Τι δεν σου αρέσει; Τι δεν θα έκανες ποτέ σου; Τι είναι ασφαλές, και τι ριψοκίνδυνο;

Το τι πιστεύεις για το οτιδήποτε θα καθορίσει τι δέχεσαι σαν δρόμο και τι σαν εμπόδιο, βουνό ή κοιλάδα. Τι πιστεύεις ότι θα σε βοηθήσει και τι ότι θα σε σταματήσει.

Ο ασυνείδητος νους μας κάνει τέτοιου είδους ερμηνείες όλη την ώρα, αλλά συνήθως δεν τις αντιλαμβανόμαστε.

Θα πρέπει να χρησιμοποιήσεις κάτι που κάνεις ούτοσηάλλως όλη την ώρα, αλλά θετικά κατευθυνόμενο αυτή τη φορά. Την ΑΝΗΣΥΧΙΑ!!! Ξεκίνα να “ανησυχείς” για τους στόχους σου, θετικά: Χρησιμοποίησε τη “Σταδιακότητα” που είναι το κύριο στοιχείο της ανησυχίας. Ξεκίνα με ένα απλό “τι θα γινόταν εάν” και στριφογύρισε την ιδέα ξανά και ξανά στο μυαλό σου… Παίξε μαζί της. Και σιγά σιγά έρχεται η Πιθανότητα, καθώς το μυαλό σου αρχίζει να σκέφτεται πιθανούς τρόπους, και ότι ίσως τελικά να ΕΊΝΑΙ δυνατόν κάπως… Συνέχισε να παίζεις με την ιδέα.. Το ιδανικό θα είναι να το κάνεις αυτό καθημερινά ώστε να σου γίνουν θετική εμμονή. Κάτι που θα σε καθοδηγεί. Ο φωτεινός σου πολικός αστέρας.

“Σταθεροποίησε την πορεία σου σε ένα αστέρι, και θα μπορέσεις να πλεύσεις στην οποιαδήποτε καταιγίδα.” ~ Leonardo Da Vinci

Θυμίσου ότι οι καθημερινές ανησυχίες είναι μια ΚΑΚΗ ΧΡΗΣΗ της Δημιουργικής μας Φαντασίας. Αυτό που κάνουν οι άνθρωποι συνήθως είναι να δημιουργούν άσχημα σενάρια και τέρατα με τη φαντασία τους, και στη συνέχεια να επαναλαμβάνουν τόσες πολλές φορές που να αρχίζουν να τα βλέπουν τόσο πιθανά που να τα πιστεύουν, να τα ταυτίζουν με την πραγματικότητά τους, και να κατευθύνονται ολοταχώς προς τα εκεί, ενώ δεν έχει καν συμβεί τίποτε ακόμα, στο παρόν.

Με αυτόν τον τρόπο όμως εσύ θα πρέπει να χρησιμοποιήσεις την “Ανησυχία” Θετικά, για να σε βοηθήσει στους στόχους σου.

Τι θα γινόταν εάν μέσα στο επόμενο τρίμηνο κατάφερνες και ήσουν 80kg και 11% λίπος; (για τους άντρες, κοπέλες μην τρομάξετε).

Τι θα γινόταν εάν μέσα στο επόμενο τρίμηνο είχες χτίσει γύρω σου έναν κύκλο με Χ άτομα που να καραγουστάρεις, να σε αγαπάνε άπειρα και να τους προσφέρεις απεριόριστα;

Τι θα γινόταν εάν μέσα στο επόμενο τρίμηνο είχες προσφέρει μαζικά σε >100 άτομα;

Τι θα γινόταν εάν μέσα στο επόμενο τρίμηνο είχες δημιουργήσει τέτοιες πηγές εσόδων που να σου επέτρεπαν να μπορέσεις επιτέλους να κάνεις τον γύρο του κόσμου που τόσο πολύ ήθελες;

Τι θα γινόταν εάν μέσα στο επόμενο τρίμηνο είχες γίνει ο καλύτερος στη δουλειά σου, με τον δικό σου μοναδικό τρόπο, εκφράζοντας τα Χ ή Ψ ταλέντα σου;

Τι θα γινόταν εάν μέσα στο επόμενο τρίμηνο ……………… ;;;

[Την ιδέα της “Θετικής Ανησυχίας” την είχα πρωτοσυναντήσει στο βιβλίο του Maxwell Maltz – Psycho-Cybernetics (Ψυχο-Κυβερνητική).]

Κάθε φορά που θα το αναλογίζεσαι έντονα, γράφε σε ένα χαρτί τις ιδέες που σου έρχονται με πιθανά επόμενα βήματα. Όσο πιο γρήγορα δοκιμάσεις αυτά που πιστεύεις ότι έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να σου φέρουν αποτελέσματα, τόσο πιο γρήγορα θα μάθεις αν λειτουργεί ή όχι, και τόσο πιο γρήγορα θα μπορείς να αλλάξεις πορεία, συνεχίζοντας προς τα εκεί που πας.

4: Ξαναφτιάξε τον χάρτη σου, συνειδητά αυτή τη φορά.

Τώρα που έχεις τον χάρτη σου, μπορείς να κρατήσεις ότι θες και σ’αρέσει, αλλά μπορείς και να αλλάξεις ότι σε εμποδίζει και σε ενοχλεί.

Θυμίσου ότι οποιαδήποτε πεποίθησή σου μπορείς να την αμφισβητήσεις και να την ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙΣ με όποια άλλη θες (με αρκετή επανάληψη). Τις περισσότερες πεποιθήσεις σου ούτως ή άλλως δεν τις επέλεξες εσύ συνειδητά, αλλά σου προγραμματίστηκαν από άλλους.

Θυμίσου ότι ο χάρτης ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η πραγματικότητα που υποστηρίζει τους στόχους σου ακόμα. Εάν τους υποστήριζε και ήταν συμβατός με αυτούς, θα τους είχες ήδη. Είναι μια αναπαράσταση της πραγματικότητας στο μυαλό σου, τις περισσότερες φορές μάλιστα πλήρως ανακριβής, οπότε αποδέξου ότι πολλές πεποιθήσεις σου θα πρέπει να τις αλλάξεις. Αποταυτοποιήσου από τις πεποιθήσεις σου. Δεν είσαι οι πεποιθήσεις σου. Όπως δεν είσαι και τα συναισθήματα της στιγμής. Είσαι κάτι πολύ περισσότερο, δίχως όρια. Και τα μόνα όρια στον κόσμο σου, τα βάζεις με το μυαλό σου.

Κάθε φορά που συλλογίζεσαι τους στόχους σου, που τους σκέφτεσαι έντονα και πώς θα ήταν εάν είχαν γίνει, τόσο περισσότερη διαύγεια θα αποκτάς στην λεπτομέρεια, στο πώς να αντιμετωπίζεις τα προβλήματα, στο τι να βελτιώσεις, και θα κατεβάζεις νέες ιδέες.

Βάλε “Θετική Ανησυχία”

Μπορείς να χρησιμοποιήσεις την απλή λογική για να προκαλέσεις τις πεποιθήσεις σου. Άλλαξε τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα, και χρησιμοποίησε την “Ανησυχία” στην αναζήτηση νέων, θετικών πεποιθήσεων, και στην κατάρριψη παλαιών, περιοριστικών και περιττών πεποιθήσεων.

το “είμαι πολύ νέος για να το κάνω αυτό από τώρα” ή το “σιγά μωρέ, έχω χρόνο”, μπορεί κάλλιστα να μετατραπεί σε “τι θα γινόταν εάν όμως το έκανα από τώρα που είμαι νέος; τι εάν το ότι είμαι νέος μου δίνει περισσότερη δύναμη απ’ότι εάν ήμουν μεγάλος; τι εάν δεν είχα χρόνο; ο χρόνος μας ούτως ή άλλως είναι περιορισμένος”… “Μήπως επειδή είμαι νέος, εάν ξεκινούσα από τώρα, θα έπαιρνα το προβάδισμα στη συνέχεια; Μήπως βρω εμπόδια μπροστά μου που άμα μεγαλώσω θα μου είναι πιο δύσκολο να τα ξεπεράσω;” κλπ.

το “είμαι πολύ μεγάλος για να τα κάνω τώρα αυτά” ή το “δεν έχω χρόνο πλέον για τέτοια”, θα μπορούσε κάλλιστα να μετατραπεί σε “τι θα γινόταν εάν όμως τώρα τα έκανα αυτά; δεν θα μου έδινε περισσότερη ευτυχία και χρόνια ζωής; μήπως έχω χρόνο που δεν ξέρω που τον σπαταλάω; μήπως το ότι είμαι μεγάλος έχει το τεράστιο θετικό ότι έχω ΤΟΣΑ χρόνια εμπειρίας, οπότε θα τα βγάλω πέρα πολύ πιο άνετα και γρήγορα από τους πιτσιρικάδες; Μήπως αυτό σημαίνει ότι χρόνο έχω, αλλά δεν έχω ξεκάθαρες τις προτεραιότητές μου;” κλπ.

τι κι εάν χρησιμοποιούσα λάθος μέτρα και σταθμά τόσο καιρό και γι’αυτό συνεχώς αισθανόμουν ανίκανος σε πολλούς τομείς, ενώ υπερέχω σε πολλούς άλλους;

τι κι εάν μπορούσα να ταξιδέψω όλο τον κόσμο σε ένα χρόνο για λιγότερα χρήματα απ’όσα είναι το παρόν ετήσιο νοίκι μου;

τι κι εάν μπορούσα πραγματικά να τους πετύχω όλους αυτούς τους στόχους; πώς θα άλλαζε η ζωή μου;

τι κι εάν θα μπορούσα να μάθω πολύ ταχύτερα απ’όσο πιστεύω, αλλά πολλοί δάσκαλοί μου, και βαρύγδουπα όχι-και-τόσο-σημαντικά-για-μένα βιβλία με κορόιδεψαν και μου έδωσαν να πιστέψω το αντίθετο;

Οι σοφοί ήταν πραγματικά σοφοί: δεν υπάρχει σωστό ή λάθος, αλήθεια ή ψέμα, άσπρο ή μαύρο. Πάντα εξαρτάται από που το βλέπεις. Οπότε γιατί να μην το δεις από τη μεριά που θα σε ενδυναμώσει και θα σε βοηθήσει να αποδόσεις καλύτερα; Ναι ισχύει και το αντίθετο, αλλά ισχύει και αυτό, για αυτόν κ αυτόν το λόγο. Γιατί να μην δημιουργήσεις τον χάρτη σου συνειδητά, χωρίς να επιτρέπεις στις συγκυρίες να τον καθορίσουν για σένα;

Εάν σου φαίνεται αυτό το βήμα “δύσκολο να το κατανοήσεις” ή “δύσκολο να το κάνεις” ή οτιδήποτε, ξαναδιάβασε το προηγούμενο άρθρο που μίλαγε για τις 3 βασικές πεποιθήσεις για τον προσωπικό μας χάρτη, για να κατανοήσεις γιατί ο καθένας μας ούτως ή άλλως ζει στη δική του πραγματικότητα…

Τέλος, συστηματοποίησε:

Συστηματοποίησε το να ανοίγεις τον χάρτη σου και να τον βλέπεις εάν όχι καθημερινά, εβδομαδιαία, και ΙΔΙΩΣ όποτε αισθάνεσαι χαμένος και δίχως νόημα. Εάν σου φανούν δύσκολοι ή ακατόρθωτοι οι στόχοι σου, ξεκίνα σιγά σιγά με την Ανησυχία. Τι θα γινόταν εάν…;

Κοίτα τον χάρτη σου το πρωί όταν ξυπνάς και το βράδυ προτού κοιμηθείς. Είναι ιδανικό να το προσθέσεις στις συνήθειες ξυπνήματος και ύπνου (εάν δεν ξέρεις για τι μιλάω, περίμενε να δεις σε μελλοντικό άρθρο ;) )

Βάλε reminders μέσα στην ημέρα σου, ή στην εβδομάδα σου.

Αφιέρωσε τουλάχιστον ένα δίωρο την εβδομάδα (πχ κυριακή πρωί η απόγευμα) και μια μέρα το μήνα (τουλάχιστον) για να σκέφτεσαι αυτούς τους στόχους, πώς μπορείς να τους πλησιάσεις περισσότερο, τι λειτούργησε και τι όχι, και τι μπορείς να κάνεις διαφορετικά, καθώς και πολλά actionable steps – δράσεις που μπορείς να πάρεις μέσα στην ερχόμενη εβδομάδα σου (/μήνα), – ιεράρχησέ τα, και προγραμμάτισέ τα στο app ημερολογίου του κινητού σου (το πιο βολικό – google cal). Θα αφιερώσω άλλο ένα ξεχωριστό άρθρο μόνο και μόνο για τον εβδομαδιαίο/μηνιαίο προγραμματισμό και review, γιατί είναι ΑΚΡΩΣ σημαντικά.

“Κάτι που το συζητάμε, είναι όνειρο. Κάτι που το οραματιζόμαστε, είναι θαυμάσιο. Κάτι που σχεδιάζουμε γίνεται εφικτό. Κάτι που προγραμματίζουμε γίνεται πραγματικό“. ~Anthony Robbins

Οι περισσότεροι κοιτάνε τον χάρτη μια φορά τον χρόνο: Κοντά στην Πρωτοχρονιά. “Θα ξεκινήσω γυμναστική”. “Θα γίνω ο καλύτερος στη δουλειά μου”. “Θα μάθω καινούρια γλώσσα”. “Θα πάω ταξίδια”. “Θα αφιερώσω περισσότερο χρόνο σε αυτούς που αγαπάω”. “Θα αλλάξω”. “Θα γίνω πιο συνεπής”. “Θα γίνω πιο θαρραλέος”. Και τα αφήνουν έτσι αόριστα και άπιαστα. Και ίσως να τα ξαναθυμηθούν τον επόμενο χρόνο. Όμως δεν λειτουργεί έτσι το πράγμα.

Φαντάσου τι θα γινόταν εάν έβλεπες τους στόχους σου κάθε βδομάδα. Οι πιθανότητές σου να τους πετύχαινες θα πολλαπλασιάζονταν x52. Φαντάσου να τους έβλεπες και να έφτιαχνες την πορεία σου προς αυτούς καθημερινά. Οι πιθανότητές σου θα γίνονταν x365. Φαντάσου και 2 και 3 φορές την ημέρα εάν σκεφτόσουν γύρω από αυτούς (x1000). Όσο πιο τρελός είναι ο στόχος, τόσο περισσότερο θα πρέπει να του αφοσιώσεις χρόνο και ενέργεια. Όμως είναι εφικτός.

Στο επόμενο άρθρο συνεχίζουμε με το βήμα 5, τα καύσιμα που θα χρειαστούμε για να ξεκινήσουμε, αλλά και καθ’όλη τη διάρκεια του ταξιδιού μας.

Read More