ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ?ΕΛΑ ΜΩΡΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ-ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΜΕ....

  Να τονίσουµε ότι ενώ στους µη πάσχοντες η έννοια 

κατάθλιψη φαντάζει σαν µη σοβαρό πρόβληµα όπως π.χ. η καρ

διοπάθεια, ο καρκίνος κλπ. εν τούτοις το πάσχον άτοµο νιώθει 

φοβερά απαίσια, ένα αβάσταχτο ψυχικό πόνο συνέχεια, όλο το 

24ωρο (δηλ. και ο ύπνος του δεν είναι ευχάριστος). Γι'αυτό πρέ

πει τα καταθλιπτικά άτοµα να τα παίρνουµε σοβαρά υπ' όψιν ή 

τις απειλές τους π.χ. για αυτοκτονία, να τις παίρνουµε σοβαρά, 

δεν µπλοφάρουν. Βλέπουν την αυτοκτονία σαν "λύτρωση". Συνή

θως η κατάθλιψη κάνει ένα 6µηνο κύκλο και θεραπεύεται µε

τά.Όχι πάντα βέβαια...............................

Η κατάθλιψη δεν είναι ένα απλό πρόβληµα που µπορείς να το αφήσεις έτσι ή να συζήσεις µ'αυτό και κάπου να "βολευτείς" σε ένα "ψευτοέλεγχό της". ∆ιότι υπάρχει πάντα ο µεγάλος κίνδυ νος της απόπειρας αυτοκτονίας. Είναι τόσο µεγάλος ο ψυχικός και απροσδιόριστος πόνος του καταθλιπτικού, που σε µια βαριά κρίση, ίσως να προβεί στη "µοιραία πράξη". Είναι σχετικά συχνό φαινόµενο αυτό. Έτσι πρέπει να κάνει ό,τι µπορεί για ν' απαλλα γεί. Χαρακτηριστικά σηµειώνω ότι µόνο απ' τη µεγάλη γέφυρα του Σαν Φραντζίσκο που κτίσθηκε το 1933, ως τώρα αυτοκτόνη σαν 1000 άτοµα περίπου.Υπάρχουν γέφυρες, υψηλού κινδύνου (π.χ. στη Σουηδία),που φυλάσσονται όλο το 24ωρο από αστυφύ λακες για να εµποδίσουν αυτοκτονίες, ενώ σε πολλά ψηλά κτίρια, πύργους έχουν βάλει ειδικά συρµατοπλέγµατα για τους αυτόχει ρες. Εδώ όµως πρέπει να τονίσουµε ένα περίεργο φαινόµενο. Ο µεγαλύτερος κίνδυνος απόπειρας δεν είναι όταν το καταθλιπτικό 4 άτοµο είναι σε βαριά θλίψη, γιατί τότε δεν έχει ψυχικές δυνάµεις να προβεί στο µοιραίο αλλά όταν αρχίσει να συνέρχεται λίγο. .............................

Η διαφορά κατάθλιψη και στενοχώριας η λύπης Πράγµατι η διαφορά είναι µεγάλη. Ο στενοχωρηµένος θέλει να ζήσει. Βρίσκει ενδιαφέροντα στη ζωή. Θέλει να συνεχίσει τη ζωή και να τη βελτιώσει. Απλά λυπάται για κάτι κακό που τον βρήκε π.χ. κάηκε το σπίτι του. Ο καταθλιπτικός είναι σε πολύ χειρότερη µοίρα. Όλα του προκαλούν αδιαφορία,νιώθει ισχυρή θλίψη χωρίς καν να θυµηθεί το λυπηρό γεγονός, δεν έχει όρεξη ούτε να φαει, ούτε να πλυθεί, ούτε όνειρα και σχέδια. Θα ήθελε αν γινόταν να πεθάνει, να φύγει για πάντα απ΄τον κόσµο αυτό. Βέβαια ένας άνθρωπος που ξεκινά µε στενοχώρια (έχασε το παι δί του) αλλά δεν µπορεί να το ξεπεράσει µε τίποτα ενώ πέρασε αρκετός χρόνος, τότε µπορεί απ' τη στενοχώρια να µεταπηδήσει στην κατάθλιψη. Αυτό συµβαίνει αρκετές φορές. Η στενοχώρια, οι λύπες, είναι φυσιολογικές καταστάσεις στον άνθρωπο, η κατά θλιψη είναι µη φυσιολογική. Εξ άλλου στη στενοχώρια δεν έχου µε παθολογική βιοχηµική διαταραχή, ενώ στην κατάθλιψη έχου µε, γι'αυτό και χρειάζεται και φάρµακα.