ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, του Τάσου Λειβαδίτη

- Νοεμβρίου 18, 2025

 

Αν θέλεις να λέγεσαι ἄνθρωπος

δὲν θὰ πάψεις οὔτε στιγμὴ ν' ἀγωνίζεσαι γιὰ τὴν εἰρήνη καὶ γιὰ τὸ δίκιο.

Θὰ βγεῖς στοὺς δρόμους, θὰ φωνάξεις, τὰ χείλια σου θὰ ματώσουν ἀπ' τὶς φωνές

τὸ πρόσωπό σου θὰ ματώσει ἀπὸ τὶς σφαῖρες -μὰ οὔτε βήμα πίσω.

Κάθε κραυγή σου μιὰ πετριὰ στὰ τζάμια τῶν πολεμοκάπηλων

κάθε χειρονομία σου σὰ νὰ γκρεμίζεις τὴν ἀδικία.

[...]

Αν θέλεις νὰ λέγεσαι ἄνθρωπος

μπορεῖ νὰ χρειαστεῖ ν' ἀφίσεις τὴ μάνα σου, τὴν ἀγαπημένη ἢ τὸ παιδί σου.

Δὲ θὰ διστάσεις.

Θ᾿ ἀπαρνηθεῖς τὴ λάμπα σου καὶ τὸ ψωμί σου

θ᾽ ἀπαρνηθεῖς τὴ βραδινή ξεκούραση στὸ σπιτικό κατώφλι

γιὰ τὸν τραχὺ δρόμο που πάει στὸ αὔριο.

Μπροστὰ σὲ τίποτα δὲ θὰ δειλιάσεις κι οὔτε θὰ φοβηθεῖς.

Τὸ ξέρω, εἶναι ὅμορφο ν᾿ ἀκοῦς μιὰ φυσαρμόνικα τὸ βράδι, νὰ κοιτᾶς ἔν᾿ ἄστρο, νὰ ὀνειρεύεσαι

εἶναι όμορφο σκυμένος πάνω ἀπ᾿ τὸ κόκκινο στόμα τῆς ἀγάπης σου

νὰ τὴν ἀκοῦς νὰ σοῦ λέει τὰ ὄνειρά της γιὰ τὸ μέλλον.

Μὰ ἐσὺ πρέπει νὰ τ᾿ ἀποχαιρετήσεις ὅλ᾽ αὐτὰ καὶ νὰ ξεκινήσεις

γιατὶ ἐσὺ εἶσαι ὑπεύθυνος γιὰ ὅλες τις φυσαρμόνικες τοῦ κόσμου, γιὰ ὅλα τ' άστρα, γιὰ ὅλες τὶς λάμπες καὶ γιὰ ὅλα τὰ ὄνειρα

ἂν θέλεις νὰ λέγεσαι ἄνθρωπος.